صدای زیبای خدا

لطف حق

دوشنبه 6 شهریور 1391

سال هاست وقتی این ابیات شعر پروین اعتصامی رو می خونم یاد این می افتم که ما آدم ها حتی اگه خدا دستمونو بگیره تا ببره بهشت بازم شک می کنیم واقعا ما آدم ها نا سپاسی نمی کنیم در حق خدا ؟



مادر موسی، چو موسی را به نیل
                               در فکند، از گفتهٔ رب جلیل

خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه
                            گفت کای فرزند خرد بی‌گناه

گر فراموشت کند لطف خدای
                   چون رهی زین کشتی بی
ناخدای
گر نیارد ایزد پاکت بیاد   
                             آب خاکت را دهد ناگه بباد
وحی آمد کاین چه فکر باطل است   
                         رهرو ما اینک اندر منزل است
پردهٔ شک را برانداز از میان    
                           تا ببینی سود کردی یا زیان
ما گرفتیم آنچه را انداختی   
                     دست حق را دیدی و نشناختی
در تو، تنها عشق و مهر مادری است  
                  شیوهٔ ما، عدل و بنده پروری است
نیست بازی کار حق، خود را مباز
                          آنچه بردیم از تو، باز آریم باز
سطح آب از گاهوارش خوشتر است
               دایه‌اش سیلاب و موجش مادر است
رودها از خود نه طغیان میکنند 
                           آنچه میگوئیم ما، آن میکنند
ما، بدریا حکم طوفان میدهیم
                    ما، بسیل و موج فرمان می‌دهیم
نسبت نسیان بذات حق مده
                   بار کفر است این، بدوش خود منه
به که برگردی، بما بسپاریش
                      کی تو از ما دوست‌تر میداریش
نقش هستی، نقشی از ایوان ماست
                  خاک و باد و آب، سرگردان ماست
قطره‌ای کز جویباری میرود
                             از پی انجام کاری میرود
ما بسی گم گشته، باز آورده‌ایم
                   ما، بسی بی توشه را پرورده‌ایم
میهمان ماست، هر کس بینواست
                آشنا با ماست، چون بی آشناست
ما بخوانیم، ار چه ما را رد کنند
                      عیب پوشیها کنیم، ار بد کنند
سوزن ما دوخت، هر جا هر چه دوخت
       زاتش ما سوخت، هر شمعی که سوخت
کشتئی زاسیب موجی هولناک 
                    رفت وقتی سوی غرقاب هلاک
تند بادی، کرد سیرش را تباه 
                     روزگار اهل کشتی شد سیاه
طاقتی در لنگر و سکان نماند
                    قوتی در دست کشتیبان نماند
ناخدایان را کیاست اندکی است
                ناخدای کشتی امکان یکی است
بندها را تار و پود، از هم گسیخت
             موج، از هر جا که راهی یافت ریخت
هر چه بود از مال و مردم، آب برد
                  زان گروه رفته، طفلی ماند خرد
طفل مسکین، چون کبوتر پر گرفت
                     بحر را چون دامن مادر گرفت
موجش اول، وهله، چون طومار کرد
                         تند باد اندیشهٔ پیکار کرد
بحر را گفتم دگر طوفان مکن
                  این بنای شوق را، ویران مکن
در میان مستمندان، فرق نیست
               این غریق خرد، بهر غرق نیست
صخره را گفتم، مکن با او ستیز
                 قطره را گفتم، بدان جانب مریز
امر دادم باد را، کان شیرخوار 
                       گیرد از دریا، گذارد در کنار
سنگ را گفتم بزیرش نرم شو
                   برف را گفتم، که آب گرم شو
صبح را گفتم، برویش خنده کن
                   نور را گفتم، دلش را زنده کن
لاله را گفتم، که نزدیکش بروی 
             ژاله را گفتم، که رخسارش بشوی
خار را گفتم، که خلخالش مکن
                  مار را گفتم، که طفلک را مزن
رنج را گفتم، که صبرش اندک است
         اشک را گفتم، مکاهش کودک است
گرگ را گفتم، تن خردش مدر
                     دزد را گفتم، گلوبندش مبر
بخت را گفتم، جهانداریش ده 
             هوش را گفتم، که هشیاریش ده
تیرگیها را نمودم روشنی
                   ترسها را جمله کردم ایمنی
ایمنی دیدند و ناایمن شدند
             دوستی کردم، مرا دشمن شدند
کارها کردند، اما پست و زشت 
                  ساختند آئینه‌ها، اما ز خشت
تا که خود بشناختند از راه، چاه
                      چاهها کندند مردم را براه
روشنیها خواستند، اما ز دود
                   قصرها افراشتند، اما به رود
قصه‌ها گفتند بی‌اصل و اساس
                  دزدها بگماشتند از بهر پاس
جامها لبریز کردند از فساد 
                 رشته‌ها رشتند در دوک عناد
درسها خواندند، اما درس عار
                     اسبها راندند، اما بی‌فسار
دیوها کردند دربان و وکیل
              در چه محضر، محضر حی جلیل
سجده‌ها کردند بر هر سنگ و خاک
                 در چه معبد، معبد یزدان پاک
رهنمون گشتند در تیه ضلال
                   توشه‌ها بردند از وزر و وبال
از تنور خودپسندی، شد بلند
                      شعلهٔ کردارهای ناپسند
وارهاندیم آن غریق بی‌نوا
              تا رهید از مرگ، شد صید هوی
آخر، آن نور تجلی دود شد
                    آن یتیم بی‌گنه، نمرود شد
رزمجوئی کرد با چون من کسی
          خواست یاری، از عقاب و کرکسی
کردمش با مهربانیها بزرگ  
             شد بزرگ و تیره دلتر شد ز گرگ
برق عجب، آتش بسی افروخته
                 وز شراری، خانمان‌ها سوخته
خواست تا لاف خداوندی زند
                     برج و باروی خدا را بشکند
رای بد زد، گشت پست و تیره رای
             سرکشی کرد و فکندیمش ز پای
پشه‌ای را حکم فرمودم که خیز
                 خاکش اندر دیدهٔ خودبین بریز
تا نماند باد عجبش در دماغ
                      تیرگی را نام نگذارد چراغ
ما که دشمن را چنین میپروریم
                دوستان را از نظر، چون میبریم
آنکه با نمرود، این احسان کند 
               ظلم، کی با موسی عمران کند


چه دیدی؟

پنجشنبه 5 مرداد 1391

ای گل،
           تو ز جمعیت گلزار،
                                 چه دیدی         
 جز سرزنش و بد سری خار،
 چه دیدی

ای لعل دل افروز،
                      تو با اینهمه پرتو        
 جز مشتری سفله،
 ببازار چه دیدی

                  رفتی به چمن،
 لیک قفس گشت نصیبت         
                         غیر از قفس،
                                 ای مرغ گرفتار،
                                                                       چه دیدی



مست و هوشیار

سه شنبه 20 تیر 1391

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت
مست گفت ای دوست ، این پیراهن است افسار نیست
گفت: مستی ،زآنسبب افتان خیزان میرویی
گفت:جرم راه رفتن نیست، ره هموار نیست
گفت: می باید تو را تا خانه قاضی برم
گفت: رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست
گفت: نزدیک است والی را سرای،آنجا شویم
گفت: والی از کجا در خانه خمّار نیست
گفت: تا داروغه را گوییم، در مسجد بخواب
گفت: مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست
گفت: دیناری بده پنهان و خود را وا رهان
گفت: کار شرع ، درهم و دینار نیست
گفت: از بهر غرامت ، جامه ات بیرون کنم
گفت: پوسیده است، جز نقشی ز پود و تار نیست
گفت: آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه
گفت: در سر عقل باید، بی کلاهی عار نیست
گفت: می بسیار خوردی، زآن چنان بیخود شدی
گفت: ای بیهوده گو ، حرف کم و بسیار نیست
گفت: باید حد زند هوشیار مردم، مست را
گفت: هوشیاری بیار اینجا کسی هوشیار نیست!


حکایت اشک یتیم

سه شنبه 20 تیر 1391

روزی گذشت پادشهی از گذرگهی   
فریاد شوق برسر هر کوی و بام خاست
پرسید زان میانه یکی کودک یتیم    
کاین تابناک چیست که بر تاج پادشاست
آن یک جواب داد که چه دانیم ما که چیست  
 پیداست آنقدر که متاعی گرانبهاست
نزدیک رفت پیر زنی گوژپشت و گفت  
این اشک دیده ی من و خون دل شماست
ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است    
این گرگ سالهاست که با گله آشناست
آن پارسا که ده خرد و ملک رهزن است  
آن پادشا که  مال رعیت خورد، گداست
بر قطره ی سرشک یتیمان نظاره کن   
 تا بنگری که روشنی گوهر از کجاست
پروین، به کجروان سخن از راستی چه سود  
کو آنچنان کسی که نرنجد ز حرف راست


نیکی دل

یکشنبه 11 تیر 1391

ای دل، اول قدم نیکدلان            
با بد ونیک جهان، ساختن است

صفت پیشروان ره عقل   
آز را پشت سر انداختن است

ای که با چرخ همی بازی نرد    
 بردن اینجا، همه را باختن است

اهرمن را به هوس،دست مبوس    
کاندر اندیشه ی تیغ آختن است

عجب از گمشدگان نیست ، عجب   
دیو را دیدن و نشناختن است

تو زبون تن خاکی و چو باد         
توسن عمر تو، در تاختن است

دل ویرانه عمارت کردن          
خوشتر از کاخ بر افروختن است







فهرست وبلاگ
پیوندهای روزانه
آرشیو
نویسندگان
پیوندها
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
جستجو
آخرین پستها
اَبر برچسبها
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو