تبلیغات
صدای زیبای خدا - مطالب ابر سهراب سپهری
صدای زیبای خدا

چرا گرفته دلت

دوشنبه 6 شهریور 1391

- چرا گرفته دلت، مثل آنکه تنهایی.          
- چقدر هم تنها!          
- خیال می کنم          
دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی.          
- دچار یعنی          
- عاشق.          
- و فکر کن که چه تنهاست          
اگر ماهی کوچک ، دچار آبی دریای بیکران باشد.          
- چه فکر نازک غمناکی !          
- و غم تبسم پوشیده نگاه گیاه است.          
و غم اشاره محوی به رد وحدت اشیاست.          
- خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند          
و دست منبسط نور روی شانه آنهاست.          
- نه ، وصل ممکن نیست ،          
همیشه فاصله ای هست .          


اینجا همیشه تیه

پنجشنبه 2 شهریور 1391

ظهر بود.          

ابتدای خدا بود.          

ریگ زار عفیف          

گوش می کرد،          

حرف های اساطیری آب را می شنید.          

آب مثل نگاهی به ابعاد ادراک.          

لک لک          

مثل یک اتفاق سفید          

بر لب برکه بود.          

حجم مرغوب خود را          

در تماشای تجرید می شست.          

چشم          

وارد فرصت آب می شد.          

طعم پاک اشارات          

روی ذوق نمک زار از یاد می رفت.          

باغ سبز تقرب          

تا کجای کویر          

صورت ناب یک خواب شیرین؟          

ای شبیه          

مکث زیبا          

در حریم علف های قربت !          

در چه سمت تماشا          

هیچ خوشرنگ          

سایه خواهد زد؟          

کی انسان          

مثل آواز ایثار          

در کلام فضا کشف خواهد شد؟          

ای شروع لطیف!          

جای الفاظ مجذوب ، خالی !           


تا گل هیچ

پنجشنبه 26 مرداد 1391

می رفتیم،
           و درختان چه بلند ،
                                                        و تماشا چه سیاه !          
راهی بود از ما تا گل هیچ .          
مرگی در دامنه ها ،
                        ابری سر کوه ،
                                           مرغان لب زیست.          
می خواندیم :
بی تو دری بودم به برون،
 و نگاهی به کران،
 و صدایی به کویر.          
                                         می رفتیم،
خاک از ما می ترسید،
                  و زمان بر سر ما می بارید.          
خندیدیم:
ورطه پرید از خواب ،
                        و نهان ها آوایی افشاندند.          
ما خاموش ،
              و بیابان نگران،
                             و افق یک رشته نگاه.          
بنشستیم،
 تو چشمت پر دور،
 من دستم پر تنهایی،
                      و زمین ها پر خواب.          
خوابیدیم. می گویند:
                                                   دستی در خوابی گل می چید.           


بودهی - Bodhi

چهارشنبه 25 مرداد 1391

آنی بود ،
در ها وا شده بود .          
برگی نه ،
           شاخی نه ،
                      باغ فنا پیدا شده بود.          
مرغان مکان خاموش ،
این خاموش ،
 آن خاموش .
                خاموشی          
گویا شده بود.          
آن پهنه چه بود :
                   با میشی ، گرگی همپا شده بود.          
نقش صدا کم رنگ ، نقش ندا کم رنگ .پرده مگر تا          
شده بود؟          
من رفته ،
             ما بی ما شده بود.          
زیبایی تنهاشده بود.          
هر رودی ،
             دریا،          
هر بودی ،
              بودا شده بود.          


مسافر

یکشنبه 15 مرداد 1391

دم غروب ،
            میان حضور خسته اشیا          
نگاه منتظری حجم وقت را می دید.          
و روی میز ،
 هیاهوی چند میوه نوبر          
به سمت مبهم ادراک مرگ جاری بود.          
و بوی باغچه را ،
                      باد، روی فرش فراغت          
نثار حاشیه صاف زندگی می کرد.          
و مثل بادبزن ،
                  ذهن،
                         سطح روشن گل را          
گرفته بود به دست          
و باد می زد خود را.          
مسافر از اتوبوس          
پیاده شد:          
چه آسمان تمیزی!          
و امتداد خیابان غربت او را برد.          
                                                                 غروب بود.          
صدای هوش گیاهان به گوش می آمد.          
مسافر آمده بود          
و روی صندلی راحتی ، کنار چمن          
نشسته بود:          
                 دلم گرفته ،          
دلم عجیب گرفته است.          


صدای پای آب

جمعه 6 مرداد 1391

آشنا هستم با ،
                 سرنوشت تر آب،
                                        عادت سبز درخت.          
روح من در جهت تازه اشیا جاری است .         
 روح من کم سال است.          
روح من گاهی از شوق ،
                 سرفه اش می گیرد.          
روح من بیکار است:          
قطره های باران را،
                      درز آجرها را،
          می شمارد.          
روح من گاهی ،
                مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد.          
من ندیدم دو صنوبر را
 با هم دشمن.          
من ندیدن بیدی،
       سایه اش را بفروشد به زمین.          
رایگان می بخشد،
               نارون شاخه خود را به کلاغ.          
هر کجا برگی هست ،
                                           شور من می شکفد.     
     


دلم برای باغچه می سوزد

یکشنبه 1 مرداد 1391

کسی به فکر گل ها نیست           
                     کسی به فکر ماهی ها نیست           
کسی نمی خواهد           
باورکند
        که باغچه دارد می میرد           
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است           
                                            که ذهن باغچه دارد آرام آرام           
از خاطرات سبز تهی می شود           
و حس باغچه انگار           
چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست .          
                                                             حیاط خانهٔ ما تنهاست           
حیاط خانهٔ ما           
در انتظار بارش یک ابر ناشناس           
خمیازه می کشد           
                 و حوض خانهٔ ما خالی است           
ستاره های کوچک بی تجربه           
از ارتفاع درختان به خاک می افتد           
و از میان پنجره های پریده رنگ خانهٔ ماهی ها           
شب ها صدای سرفه می آید           
حیاط خانهٔ ما تنهاست .          


در آستان

یکشنبه 1 مرداد 1391

باید اِستاد و فرود آمد          
بر آستانِ دری که کوبه ندارد،          
چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشی دربان به انتظارِ توست و          
                                                                اگر بی‌گاه          
به درکوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید.          
           
کوتاه است در،         
پس آن به که فروتن باشی.         
آیینه‌یی نیک‌پرداخته توانی بود         
                                    آنجا         
تا آراستگی را         
پیش از درآمدن         
                  در خود نظری کنی         
هرچند که غلغله‌ی آن سوی در زاده‌ی توهمِ توست نه انبوهی‌ِ مهمانان،         
که آنجا         
         تو را         
              کسی به انتظار نیست.         
که آنجا         
        جنبش شاید،         
                        اما جُنبنده‌یی در کار نیست:         
نه ارواح و نه اشباح و نه قدیسانِ کافورینه به کف         
نه عفریتانِ آتشین‌گاوسر به مشت         
نه شیطانِ بُهتان‌خورده با کلاهِ بوقیِ منگوله‌دارش         
نه ملغمه‌ی بی‌قانونِ مطلق‌های مُتنافی. ــ         
تنها تو         
        آنجا موجودیتِ مطلقی،         
موجودیتِ محض،         
چرا که در غیابِ خود ادامه می‌یابی و غیابت         
حضورِ قاطعِ اعجاز است.         
گذارت از آستانه‌ی ناگزیر         
فروچکیدن قطره‌ قطرانی‌ست در نامتناهی‌ ظلمات:         
«ــ دریغا         
          ای‌کاش ای‌کاش         
                              قضاوتی قضاوتی قضاوتی         
                                                             درکار درکار درکار         
                                                                                 می‌بود!» ــ         
شاید اگرت توانِ شنفتن بود         
پژواکِ آوازِ فروچکیدنِ خود را در تالارِ خاموشِ کهکشان‌های بی‌خورشیدــ         
چون هُرَّستِ آوارِ دریغ         
                          می‌شنیدی:         
«ــ کاشکی کاشکی         
                         داوری داوری داوری         
                                                درکار درکار درکار درکار...»         
اما داوری آن سوی در نشسته است، بی‌ردای شومِ قاضیان.         
ذاتش درایت و انصاف         
هیأتش زمان. ــ         
و خاطره‌ات تا جاودانِ جاویدان در گذرگاهِ ادوار داوری خواهد شد.         
          
□         
          
بدرود!         
بدرود! (چنین گوید بامدادِ شاعر:)         
رقصان می‌گذرم از آستانه‌ی اجبار         
شادمانه و شاکر.         
          
از بیرون به درون آمدم:         
از منظر         
         به نظّاره به ناظر. ــ         
نه به هیأتِ گیاهی نه به هیأتِ پروانه‌یی نه به هیأتِ سنگی نه به هیأتِ برکه‌یی، ــ         
من به هیأتِ «ما» زاده شدم         
                                   به هیأتِ پُرشکوهِ انسان         
تا در بهارِ گیاه به تماشای رنگین‌کمانِ پروانه بنشینم         
غرورِ کوه را دریابم و هیبتِ دریا را بشنوم         
تا شریطه‌ی خود را بشناسم و جهان را به قدرِ همت و فرصتِ خویش معنا دهم         
که کارستانی از این‌دست         
از توانِ درخت و پرنده و صخره و آبشار         
                                              بیرون است.         
          
انسان زاده شدن تجسّدِ وظیفه بود:         
توانِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن         
توانِ شنفتن         
توانِ دیدن و گفتن         
توانِ اندُهگین و شادمان‌شدن         
توانِ خندیدن به وسعتِ دل، توانِ گریستن از سُویدای جان         
توانِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاعِ شُکوهناکِ فروتنی         
توانِ جلیلِ به دوش بردنِ بارِ امانت         
و توانِ غمناکِ تحملِ تنهایی         
تنهایی         
تنهایی         
تنهایی عریان.         
          
انسان         
دشواری وظیفه است.         
          
□         
          
دستانِ بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم‌انداز را به جان دربرکشم         
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده         
هر بَدرِ کامل و هر پَگاهِ دیگر         
هر قلّه و هر درخت و هر انسانِ دیگر را.         
          
رخصتِ زیستن را دست‌بسته دهان‌بسته گذشتم دست و دهان بسته         
                                                                                      گذشتیم         
و منظرِ جهان را         
                   تنها         
                        از رخنه‌ی تنگ‌چشمی‌ حصارِ شرارت دیدیم و         
                                                                              اکنون         
آنک دَرِ کوتاهِ بی‌کوبه در برابر و         
آنک اشارتِ دربانِ منتظر! ــ         
          
دالانِ تنگی را که درنوشته‌ام         
به وداع         
        فراپُشت می‌نگرم:         
          
فرصت کوتاه بود و سفر جانکاه بود         
اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.         
          
به جان منت پذیرم و حق گزارم!         
(چنین گفت بامدادِ خسته.)         
 


پادمه

چهارشنبه 28 تیر 1391

می روید. درجنگل،
                   خاموشی رویا بود.
شبنم ها بر جا بود
درها باز،
          چشم تماشا باز،
                          چشم تماشاتر،
                                         و خدا در
                                                   هر...آیا بود؟
خورشیدی در هر مشت:
بام نگه بالا بود.
می بویید.
         گل وابود؟
بوییدن بی ما بود: زیبا بود.
تنهایی، تنها بود
                نا پیدا ،پیدا بود.
« او » آنجا،آنجا بود.


واحه ای در لحظه

جمعه 23 تیر 1391

به سراغ من اگر می آیید.
                               پشت هیچستانم.
پشت هیچستان جایی است.
                                 پشت هیچستان رگ های هوا،
       پر قاصدهایی است.
که خبر می آرند،
از گل واشده ی دورترین بوته خاک
       روی شن ها هم،
نقش های سم  اسبان سواران ظریفی
    است که صبح
به سر تپه ی معراج شقایق رفتند.
   پشت هیچستان،
                        چتر خواهش باز است:
تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،
زنگ باران به صدا می آید .
آدم اینجا تنهاست
                                  و در این تنهایی،سایه نارونی تا ابدیت جاری است.

به سراغ من اگر می آیید،
نرم و آهسته بیایید،
        مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من.




فهرست وبلاگ
پیوندهای روزانه
آرشیو
نویسندگان
پیوندها
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
جستجو
آخرین پستها
اَبر برچسبها