صدای زیبای خدا

صبوحی

جمعه 12 آبان 1391


      
به پرواز          
شک کرده بودم          
به هنگامی که شانه‌هایم          
                               از وبالِ بال          
                                          خمیده بود،          
و در پاکبازیِ معصومانه‌ی گرگ و میش          
شب‌کورِ گرسنه‌چشمِ حریص          
                                  بال می‌زد.          
           
به پرواز         
شک کرده بودم من.         
          
□         
          
سحرگاهان         
سِحرِ شیری‌رنگیِ نامِ بزرگ         
                                در تجلی بود.         
          
با مریمی که می‌شکفت گفتم: «شوقِ دیدارِ خدایت هست؟»         
بی‌که به پاسخ آوایی برآرد         
خستگی باز زادن را         
                       به خوابی سنگین         
                                            فرو شد         
همچنان         
         که تجلّی ساحرانه‌ی نامِ بزرگ؛         
          
و شک         
بر شانه‌های خمیده‌ام         
جای‌نشینِ سنگینی‌ِ توانمندِ بالی شد         
که دیگر بارَش         
                به پرواز         
احساسِ نیازی         
نبود.         
 


ترانه‌ی کوچک

سه شنبه 7 شهریور 1391

ــ تو کجایی؟          
  در گستره‌ی بی‌مرزِ این جهان          
                                     تو کجایی؟          
           
ــ من در دورترین جای جهان ایستاده‌ام:         
  کنارِ تو.         
          
□         
          
ــ تو کجایی؟         
  در گستره‌ی ناپاکِ این جهان         
                                    تو کجایی؟         
          
ــ من در پاک‌ترین مُقامِ جهان ایستاده‌ام:         
  بر سبزه‌شورِ این رودِ بزرگ که می‌سُراید         
  برای تو.         
 


هجرانی

سه شنبه 7 شهریور 1391

که‌ایم و کجاییم          
چه می‌گوییم و در چه کاریم؟          
           
                                              پاسخی کو؟         
          
به انتظارِ پاسخی         
                    عصب می‌کِشیم         
و به لطمه‌ی پژواکی         
کوهوار         
       درهم می‌شکنیم.         
          
 


گل‌کو

یکشنبه 29 مرداد 1391

شب ندارد سرِ خواب.          
           
می‌دود در رگِ باغ         
باد، با آتشِ تیزابش، فریادکشان.         
          
پنجه می‌ساید بر شیشه‌ی در         
شاخِ یک پیچکِ خشک         
از هراسی که ز جایش نرباید توفان.         
          
□         
          
من ندارم سرِ یأس         
با امیدی که مرا حوصله داد.         
          
باد بگذار بپیچد با شب         
بید بگذار برقصد با باد.         
          
گل‌کو می‌آید         
گل‌کو می‌آید خنده‌به‌لب.         
          
□         
          
گل‌کو می‌آید، می‌دانم،         
با همه خیرگیِ باد         
                      که می‌اندازد         
پنجه در دامانش         
روی باریکه‌ی راهِ ویران،         
          
گل‌کو می‌آید         
با همه دشمنیِ این شبِ سرد         
که خطِ بیخودِ این جاده را         
می‌کند زیرِ عبایش پنهان.         
          
□         
          
شب ندارد سرِ خواب،         
شاخِ مأیوسِ یکی پیچکِ خشک         
پنجه بر شیشه‌ی در می‌ساید.         
          
من ندارم سرِ یأس،         
زیرِ بی‌حوصلگی‌های شب، از دورادور         
ضربِ آهسته‌ی پاهای کسی می‌آید.         
 


سفر

جمعه 27 مرداد 1391

در قرمزِ غروب،          
                 رسیدند          
از کوره‌راهِ شرق، دو دختر، کنارِ من.          
تابیده بود و تفته          
                  مسِ گونه‌هایشان          
و رقصِ زُهره که در گودِ بی‌تهِ شبِ چشمِشان بود          
به دیارِ غرب          
ره‌آوردِشان بود.          
و با من گفتند:          
«ــ با ما بیا به غرب!»          
           
من اما همچنان خواندم         
و جوابی بدانان ندادم         
و تمامِ شب را خواندم         
تمامِ خالیِ تاریکِ شب را از سرودی گرم آکندم.         
          
□         
          
در ژاله‌بارِ صبح         
                 رسیدند         
از جاده‌ی شمال         
                   دو دختر         
                            کنارِ من.         
لب‌هایشان چو هسته‌ی شفتالو         
وحشی و پُرتَرَک بود         
و ساق‌هایشان         
با مرمرِ معابدِ هندو         
                       می‌مانست         
و با من گفتند:         
«ــ با ما بیا به راه...»         
          
ولیکن من         
لب فروبستم ز آوازی که می‌پیچیدم از آفاق تا آفاق         
و بر چشمانِ غوغاشان نهادم ثقلِ چشمانِ سکوتم را         
و نیمِ روز را خاموش ماندم         
به زیرِ بارشِ پُرشعله‌ی خورشید، نیمی از گذشتِ روز را خاموش ماندم.         
          
□         
          
در قلبِ نیمروز         
از کوره‌راهِ غرب         
                 رسیدند چند مَرد...         
خورشیدِ جُست‌وجو         
در چشم‌هایشان متلألی بود         
و فکِشان، عبوس         
با صخره‌های پُرخزه می‌مانست.         
          
در ساکتِ بزرگ به من دوختند چشم.         
برخاستم ز جای، نهادم به راه پای، و در راهِ دوردست         
سرودم شماره زد         
با ضربه‌های پُرتپش‌اش         
                           گام‌هایمان را.         
          
□         
          
بر جای لیک، خاطره‌ام گنگ         
خاموش ایستاد         
دنبالِ ما نگریست.         
و چندان که سایه‌مان و سرودِ من         
در راهِ پُرغبار نهان شد،         
در خلوتِ عبوسِ شبانگاه         
بر ماندگی و بی‌کسیِ خویشتن گریست.         
 


دیوارها

جمعه 27 مرداد 1391

دیوارها ــ مشخص و محکم ــ که با سکوت          
با بی‌حیائی‌یِ همه خط‌هاش          
با هرچه‌اش ز کنگره بر سر          
با قُبحِ گنگِ زاویه‌هایش سیاه و تُند،          
در گوش‌هایِ چشم          
گویایِ بی‌گناهیِ خویش است...          
           
          
دیوارهایِ از خزه پوشیده، کاندر آن         
چون انعکاسِ چیزی زآیینه‌هایِ دق،         
تصویرِ واقعیت تحقیر می‌شود...         
          
دیوارها ــ مهابتِ مظنون ــ که در سکوت         
با تیغِ تیزِ خطِ نهایی‌ش         
تا مرزهایِ تفکیک در جنگ با فضاست...         
همواره بادِ طاغی، با ناله‌هایِ زار         
شلاق‌ها به هیبتِ دیوار می‌زند         
و برگ‌هایِ خشک و مگس‌هایِ خُرد را         
وآرامش و نوازش را         
همراه می‌کشد         
همراه می‌برد...         
          
□         
          
عزمِ جدال دارد دیوار         
                       هم‌چنین         
با مورهایِ باران         
با باخت‌هایِ شوم.         
          
اما خورشید         
همواره قدرت است، توانایی‌ست!         
          
□         
          
بر بام‌هایِ تشنه که برداشته شکاف،         
با هر درنگِ خویش         
آن پیکِ نورپیکر، داده‌ست اشارتی؛         
کرده‌ست فاش ازاین‌سان         
                              با هر اشاره‌اش         
رمزی، عبارتی:         
«ــ دیوارهایِ کهنه شکافد         
                                تا         
بر هر پیِ شکسته، برآید عمارتی!»         
 


در رزم زندگی

پنجشنبه 26 مرداد 1391

در زیرِ تاقِ عرش،
                     بر سفره‌ی زمین          
در نور و در ظلام          
                             در های‌وهوی و شیونِ دیوانه‌وارِ باد          
در چوبه‌های دار          
در کوه و دشت و سبزه          
          در لُجِّه‌های ژرف، تالاب‌های تار          
در تیک و تاکِ ساعت          
در دامِ دشمنان          
در پرده‌ها و رنگ‌ها،
                                  ویرانه‌های شهر          
در زوزه‌ی سگان          
در خون و خشم و لذت          
                       در بی‌غمی و غم          
در بوسه و کنار، یا در سیاهچال          
در شادی و الم          
در بزم و رزم،
                  خنده و ماتم،
                                 فراز و شیب          
در برکه‌های خون          
                 در منجلابِ یأس          
در چنبرِ فریب          
    در لاله‌های سُرخ          
               در ریگزارِ داغ          
در آب و سنگ و سبزه و دریا و دشت و رود          
در چشم و در لبانِ زنانِ سیاه‌موی          
در بود          
      در نبود،          
           
هر جا که گشته است نهان ترس و حرص و رقص         
                                                                 هر جا که مرگ هست         
هر جا که رنج می‌بَرَد انسان ز روز و شب         
هر جا که بختِ سرکش فریاد می‌کشد         
هر جا که درد روی کند سوی آدمی         
هر جا که زندگی طلبد زنده را به رزم،         
          
بیرون کش از نیام         
از زور و ناتوانی‌ خود هر دو ساخته         
                                                   تیغی دو دَم!         
          
 


رود قصیده‌ی بامدادی را...

چهارشنبه 25 مرداد 1391

رود          
     قصیده‌ی بامدادی را          
                            در دلتای شب          
                                            مکرر می‌کند          
و روز          
از آخرین نفس شب پرانتظار          
                                  آغاز می‌شود.          
و اکنون سپیده‌دمی که شعله‌ی چراغ مرا          
در طاقچه بی‌رنگ می‌کند          
تا مرغکان بومی‌ی رنگ را          
در بوته‌های قالی از سکوت خواب برانگیزد،          
پنداری آفتابی است          
که به آشتی          
              در خون من طالع می‌شود.          
□          
اینک محراب مذهب جاودانی که در آن          
عابد و معبود و عبادت و معبد          
                                  جلوه‌ای یکسان دارند:          
بنده پرستش خدای می‌کند          
هم از آن‌گونه          
                که خدای          
                           بنده را.          
همه‌ی برگ و بهار          
در سر انگشتان توست.          
هوای گسترده          
                در نقره‌ی انگشتانت می‌سوزد          
و زلالی‌ی چشمه‌ساران          
از باران و خورشید تو سیراب می‌شود.          
□          
زیباترین حرفت را بگو          
شکنجه‌ی پنهان سکوتت را آشکار کن          
و هراس مدار از آن که بگویند          
ترانه‌ای بیهوده می‌خوانید.-          
چراکه ترانه‌ی ما          
ترانه‌ی بیهودگی نیست          
چرا که عشق          
               حرفی بیهوده نیست.          
حتی بگذار آفتاب نیز برنیاید          
به خاطر فردای ما          
اگر          
    بر ماش منتی است؛          
چرا که عشق          
خود فرداست          
خود همیشه است.          
□          
بیشترین عشق جهان را به سوی تو می‌آورم          
از معبر فریادها و حماسه‌ها.          
چرا که هیچ چیز در کنار من          
                                  از تو عظیم‌تر نبوده است          
که قلب‌ات          
چون پروانه‌ای          
ظریف و کوچک و عاشق است.          
ای معشوقی که سرشار از زنانگی هستی          
و به جنسیت خود غره‌ای          
                             به خاطر عشقت!-          
ای صبور! ای پرستار!          
                            ای مومن!          
پیروزی‌ی تو میوه‌ی حقیقت توست.          
رگبارها و برف را          
توفان و آفتاب آتش‌بیز را          
                              به تحمل و صبر          
                                                 شکستی.          
باش تا میوه‌ی غرورت برسد.          
ای زنی که صبحانه‌ی خورشید در پیراهن توست،          
پیروزی‌ی عشق نصیب تو باد!          
□          
از برای تو، مفهومی نیست          
                                نه لحظه‌ای:          
پروانه‌ئی‌ست که بال می‌زند          
یا رودخانه‌ای که در گذر است. -          
هیچ چیز تکرار نمی‌شود          
و عمر به پایان می‌رسد:          
پروانه          
بر شکوفه‌ای نشست          
و رود به دریا پیوست.          
از برای تو، مفهومی نیست          
                                نه لحظه‌ای:          
پروانه‌ئی‌ست که بال می‌زند          
یا رودخانه‌ای که در گذر است. -          
هیچ چیز تکرار نمی‌شود          
و عمر به پایان می‌رسد:          
پروانه          
بر شکوفه‌ای نشست          
و رود به دریا پیوست.          


پایتخت عطش

شنبه 14 مرداد 1391

ای شبِ تشنه! خدا کجاست؟          
تو          
  روزِ دیگرگونه‌ای          
                   به رنگی دیگر          
که با تو          
         در آفرینشِ تو          
                        بیدادی رفته است:          
تو زنگیِ زمانی.          
           
                  
          
کنارِ تو را ترک گفته‌ام         
و زیرِ این آسمانِ نگونسار که از جنبشِ هر پرنده تهی‌ست و هلالی         
کدر چونان مُرده‌ ماهیِ سیم‌گونه‌ فلسی بر سطحِ بی‌ موج‌اش می‌گذرد         
به بازجُستِ تو برخاسته‌ام         
تا در پایتختِ عطش         
در جلوه‌ یی دیگر         
 


گل‌کو

چهارشنبه 11 مرداد 1391


شب ندارد سرِ خواب.          
           
می‌دود در رگِ باغ         
باد، با آتشِ تیزابش،
                          فریادکشان.         
          
پنجه می‌ساید بر شیشه‌ی در         
شاخِ یک پیچکِ خشک         
از هراسی که ز جایش نرباید توفان.         
          
□         
          
من ندارم سرِ یأس         
با امیدی که مرا حوصله داد.         
          
باد بگذار بپیچد با شب         
بید بگذار برقصد با باد.         
          
گل‌کو می‌آید         
گل‌کو می‌آید خنده‌به‌لب.         
          
□         
          
گل‌کو می‌آید، می‌دانم،         
با همه خیرگیِ باد         
                      که می‌اندازد         
پنجه در دامانش         
روی باریکه‌ی راهِ ویران،         
          
گل‌کو می‌آید         
با همه دشمنیِ این شبِ سرد         
که خطِ بیخودِ این جاده را         
می‌کند زیرِ عبایش پنهان.         
          
□         
          
شب ندارد سرِ خواب،         
شاخِ مأیوسِ یکی پیچکِ خشک         
پنجه بر شیشه‌ی در می‌ساید.         
          
من ندارم سرِ یأس،         
زیرِ بی‌حوصلگی‌های شب، از دورادور         
ضربِ آهسته‌ی پاهای کسی می‌آید.         
          
     
 


نه عادلانه نه زیبا بود

شنبه 7 مرداد 1391

نه عادلانه نه زیبا بود          
                         جهان          
پیش از آن که ما به صحنه برآییم.          
           
به عدلِ دست‌نایافته اندیشیدیم         
و زیبایی         
          در وجود آمد.         


سرود برای مردِ روشن که به سایه رفت

یکشنبه 1 مرداد 1391

قناعت‌وار         
          تکیده بود         
باریک و بلند         
چون پیامی دشوار         
                      که در لغتی         
          
با چشمانی         
از سوآل و         
           عسل         
و رُخساری برتافته         
از حقیقت و         
              باد.         
          
مردی با گردشِ آب         
مردی مختصر         
               که خلاصه‌ی خود بود.         
          
خرخاکی‌ها در جنازه‌ات به سوءِظن می‌نگرند.         
          
□         
          
پیش از آن که خشمِ صاعقه خاکسترش کند         
تسمه از گُرده‌ی گاوِ توفان کشیده بود.         
          
آزمونِ ایمان‌های کهن را         
بر قفلِ معجرهای عتیق         
                           دندان فرسوده بود.         
          
بر پرت‌افتاده‌ترینِ راه‌ها         
                          پوزار کشیده بود         
رهگذری نامنتظر         
که هر بیشه و هر پُل آوازش را می‌شناخت.         
          
□         
          
جاده‌ها با خاطره‌ی قدم‌های تو بیدار می‌مانند         
که روز را پیشباز می‌رفتی،         
هرچند         
       سپیده         
              تو را         
از آن پیش‌تر دمید         
که خروسان         
              بانگِ سحر کنند.         
          
□         
          
مرغی در بال‌هایش شکفت         
زنی در پستان‌هایش         
باغی در درختش.         
          
ما در عتابِ تو می‌شکوفیم         
در شتابت         
ما در کتابِ تو می‌شکوفیم         
در دفاع از لبخندِ تو         
                      که یقین است و باور است.         
          
دریا به جُرعه‌یی که تو از چاه خورده‌ای حسادت می‌کند.         
          


ترانه کوچک

جمعه 30 تیر 1391

ــ تو کجایی؟          
  در گستره‌ی بی‌مرزِ این جهان          
                                     تو کجایی؟          
           
ــ من در دورترین جای جهان ایستاده‌ام:         
  کنارِ تو.         
          

          
ــ تو کجایی؟         
  در گستره‌ی ناپاکِ این جهان         
                                    تو کجایی؟         
          
ــ من در پاک‌ترین مُقامِ جهان ایستاده‌ام:         
  بر سبزه‌شورِ این رودِ بزرگ که می‌سُراید         
  برای تو.         
          
 


آغاز

سه شنبه 27 تیر 1391

دوردست
امیدی نمی آموخت
لرزان
        بر پاهای نو راه
                             رو در افق سوزان ایستادم.
دریافتم که بشارتی نیست
چرا که سرابی در میانه بود.


دوردست امیدی نمی آموخت.
دانستم که بشارتی نیست:
این بی کرانه
                  زندانی چندان عظیم بود
                                                     که روح
از شرم ناتوانی
در اشک
             پنهان می شد.


سخنی نیست...

یکشنبه 25 تیر 1391


چه بگویم؟ سخنی نیست

می وزد از سر امید نسیمی،
لیک، تا زمزمه ای ساز کند
در همه خلوت صحرا
                       به ره اش
                                 نارونی نیست

چه بگویم؟ سخنی نیست.





تعداد کل صفحات: (2) 1   2   

فهرست وبلاگ
پیوندهای روزانه
آرشیو
نویسندگان
پیوندها
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
جستجو
آخرین پستها
اَبر برچسبها
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو | Buy Website Traffic