تبلیغات
صدای زیبای خدا
صدای زیبای خدا

هر که با ما نیست

چهارشنبه 23 اردیبهشت 1394

 

گفته می شد هر که با ما نیست با مادشمن است
گفتم آری این سخن فرموده اهریمن است
اهل معنا اهل دل با دشمنان هم دوستند
ای شما با خلق دشمن
؟ قلبهاتان از آهن است؟


چه دیدی؟

پنجشنبه 5 مرداد 1391

ای گل،
           تو ز جمعیت گلزار،
                                 چه دیدی         
 جز سرزنش و بد سری خار،
 چه دیدی

ای لعل دل افروز،
                      تو با اینهمه پرتو        
 جز مشتری سفله،
 ببازار چه دیدی

                  رفتی به چمن،
 لیک قفس گشت نصیبت         
                         غیر از قفس،
                                 ای مرغ گرفتار،
                                                                       چه دیدی



شراب و خون

پنجشنبه 5 مرداد 1391

نیست یاری تا بگویم
                             راز خویش        
 ناله پنهان کرده ام در ساز خویش
چنگ اندوهم ،
                     خدا را ،
                             زخمه ای         
زخمه ای ، تا برکشم
                       آواز خویش
برلبانم قفل خاموشی زدم        
                                  با کلیدی آشنا بازش کنید
کودک دل رنجهٔ دست جفاست         
          با سر انگشت وفا
                                   نازش کنید
پر کن این پیمانه را
ای هم نفس        
 پر کن این پیمانه را از خون او
                                                مست مستم کن چنان کز شور می        
   باز گویم قصهٔ افسون او


این روزها

پنجشنبه 5 مرداد 1391

این روزها
روزه دار کم شده است
 تحمل دین و ایمان
                          کم شده است
حرف طبیب و دوست
     حجت شده است
ایمان ها بر زیر پول ها
                   گم شده است
پس خدا چه شده است؟؟


باغبان

پنجشنبه 5 مرداد 1391

مردی دیدم بنا
   می دهد به سیمان ها آب
تا شود پایه های یک خانه محکم
باغبانی دیدم
می دهد گلها را آب
تا برویند
           تا رسند به مهتاب
از این و آن
            فاصله است بسیار
اما در نگاه اندیشمند
فاصله ندارند این دو
   «  باغبان »


دیدار

یکشنبه 1 مرداد 1391

چه می بینم ؟ خدایا !
     باورم نیست          
                             تویی : همرزم من !‌ هم سنگر من
 چه می بینم پس از یک چند دوری        
 که می لرزد
               ز شادی پیکر من
تو را می بینم و می دانم امروز         
                                           همان هستی
که بودی سال ها پیش
 درین چشم و درین چهر و درین لب           
                                               نشانی نیست از تردید و تشویش
تو رامی بینم و
                  می لرزم از شوق           
که دامان تو را ننگی نیالود
 پرندی پرتو خورشید ،
                                آری          
 نکو دانم که با رنگی نیالود
تو را می دانم
                    ای همگام دیرین          
که چون کوه گران و استواری
نه از توفان غم ها می هراسی        
                                         نه از سیل حوادث بیم داری
غروری در جبینت می درخشد        
  نگاهت را فروغی از امیدست
تو می دانی ،
            به هر جای و به هر حال         
 شب تاریک را صبحی سپیدست
                               ز شادی می تپد دل در بر من        
  به چشمم برق اشکی می نشیند
 بلی ،
          اشکی که چشمانم به صد رنج         
 فرو می بلعدش تا کس نبیند


سرود برای مردِ روشن که به سایه رفت

یکشنبه 1 مرداد 1391

قناعت‌وار         
          تکیده بود         
باریک و بلند         
چون پیامی دشوار         
                      که در لغتی         
          
با چشمانی         
از سوآل و         
           عسل         
و رُخساری برتافته         
از حقیقت و         
              باد.         
          
مردی با گردشِ آب         
مردی مختصر         
               که خلاصه‌ی خود بود.         
          
خرخاکی‌ها در جنازه‌ات به سوءِظن می‌نگرند.         
          
□         
          
پیش از آن که خشمِ صاعقه خاکسترش کند         
تسمه از گُرده‌ی گاوِ توفان کشیده بود.         
          
آزمونِ ایمان‌های کهن را         
بر قفلِ معجرهای عتیق         
                           دندان فرسوده بود.         
          
بر پرت‌افتاده‌ترینِ راه‌ها         
                          پوزار کشیده بود         
رهگذری نامنتظر         
که هر بیشه و هر پُل آوازش را می‌شناخت.         
          
□         
          
جاده‌ها با خاطره‌ی قدم‌های تو بیدار می‌مانند         
که روز را پیشباز می‌رفتی،         
هرچند         
       سپیده         
              تو را         
از آن پیش‌تر دمید         
که خروسان         
              بانگِ سحر کنند.         
          
□         
          
مرغی در بال‌هایش شکفت         
زنی در پستان‌هایش         
باغی در درختش.         
          
ما در عتابِ تو می‌شکوفیم         
در شتابت         
ما در کتابِ تو می‌شکوفیم         
در دفاع از لبخندِ تو         
                      که یقین است و باور است.         
          
دریا به جُرعه‌یی که تو از چاه خورده‌ای حسادت می‌کند.         
          


رمیده

یکشنبه 1 مرداد 1391

نمی دانم چه می خواهم
                                                       خدایا     
به دنبال چه می گردم
                            شب و روز
چه می جوید نگاه خستهٔ من         
چرا افسرده است
                                       این قلب پر سوز
ز جمع آشنایان می گریزم        
 به کنجی می خزم آرام و خاموش
                            نگاهم غوطه ور در تیرگیها         
به بیمار دل خود می دهم                    
                                          گوش
گریزانم از این مردم که با من         
                   به ظاهر همدم ویکرنگ هستند
ولی در باطن از فرط حقارت       
  به دامانم دو صد پیرایه بستند
از این مردم ،
                  که تا شعرم شنیدند         
به رویم چون گلی خوشبو شکفتند
ولی آن دم که در خلوت نشستند        
                                             مرا دیوانه ای بد نام گفتند
دل من ،
             ای دل دیوانهٔ من       
  که می سوزی از این بیگانگی ها
مکن دیگر ز دست غیر فریاد        
                                             خدا را ، بس کن این دیوانگی ها


دنیای سایه ها

یکشنبه 1 مرداد 1391

شب به روی جادهٔ نمناک          
      سایه های ما ز ما گویی گریزانند           
دور از ما در نشیب راه          
                       در غبار شوم مهتابی که می لغزد           
سرد و سنگین بر فراز شاخه های تاک           
سوی یکدیگر به نرمی پیش می رانند           
           شب به روی جادهٔ نمناک           
در سکوت خاک عطر آگین           
نا شکیبا گه به یکدیگر می آویزند           
                                    سایه های ما ...          
همچو گلهایی که مستند از شراب شبنم دوشین           
گویی آنها در گریز تلخشان از ما           
نغمه هایی را که ما هرگز نمی خوانیم          
                               نغمه هایی را که ما با خشم          
در سکوت سینه می رانیم          
زیر لب با شوق می خوانند          
                                        لیک دور از سایه ها           
بی خبر از قصهٔ دلبستگی هاشان           
از جداییها و از پیوستگی هاشان           
جسمهای خستهٔ ما در رکود خویش           
زندگی را شکل می بخشند          
شب به روی جادهٔ نمناک           
ای بسا پرسیده ام از خود           
( زندگی آیا درون سایه هامان رنگ می گیرد ؟          
یا که ما خود سایه های سایه های خویشتن هستیم؟ )          
ای هزاران روح سرگردان ،            
گرد من لغزیده در امواج تاریکی ،           
سایهٔ من کو ؟          
( نور وحشت می درخشد در بلور بانگ خاموشم )          
سایهٔ من کو ؟          
سایهٔ من کو ؟          
من نمی خواهم           
سایه ام را لحظه ای از خود جدا سازم           
من نمی خواهم           
او بلغزد دور از من روی معبرها           
یا بیفتد خسته و سنگین           
زیر پاهای رهگذرها           
او چرا باید به راه جستجوی خویش           
روبرو گردد          
با لبان بستهٔ درها ؟          
او چرا باید بساید تن           
بر در و دیوار هر خانه ؟          
او چرا باید ز نومیدی          
پا نهد در سرزمینی سرد و بیگانه ؟!          
آه ... ای خورشید           
سایه ام را از چه از من دور می سازی ؟          
از تو می پرسم :          
تیرگی درد است یا شادی ؟          
جسم زندانست یا صحرای آزادی ؟          
ظلمت شب چیست ؟          
شب ،          
سایهٔ روح سیاه کیست ؟          
او چه می گوید ؟          
او چه می گوید ؟          
خسته و سرگشته و حیران           
می دوم در راه پرسش های بی پایان           


سرود نان

یکشنبه 1 مرداد 1391

مطرب دوره گرد باز آمد               
  نغمه زد ساز نغمه پردازش
سوز آوازه خوان دف در دست          
شد هماهنگ ناله سازش
پای کوبان و دست افشان شد   
دلقکِ جامه سرخ چهره سیاه
تا پشیزی ز جمع بستاند               
از سر خویش بر گرفت کلاه
گرم شد با ادا و شوخی یِ او             
 سور رامشگران بازاری
چشمکی زد به دختری طناز      
 خنده یی زد به شیخ دستاری
کودکان را به سوی خویش کشید          
که : بهار است و عید می اید
مقدمم فرخ است و فیروز است         
 شادی از من پدید می اید
این منم ، پیک نوبهار منم          
که به شادی سرود می خوانم
لیک ، آهسته ، نغمه اش می گفت :        
 که نه از شادیَم... پی نانم! ...
مطرب دوره گرد رفت و ، هنوز         
نغمه یی خوش به یاد دارم از او
می دوم سوی ساز کهنهٔ خویش          
که همان نغمه را برآرم از او ...


این چه خلدست

یکشنبه 1 مرداد 1391

این چه خلدست که چندین همه حورست اینجا
                                چه غم از نار که در دل همه نورست اینجا
گل سوری که عروس چمنش می‌خوانند
                                 گو بده باده درین حجله که سورست اینجا
موسم عشرت و شادی و نشاطست امروز
                                 منزل راحت و ریحان و سرورست اینجا
اگر آن نور تجلیست که من می‌بینم
                             روشنم گشت چو خورشید که طورست اینجا
آنکه در باطن ما کرد دو عالم ظاهر
                                  ظاهر آنست که در عین ظهورست اینجا
یار هم غایب و هم حاضر و چون درنگری
                             خالی از غیبت و عاری ز حضورست اینجا
سخن از خرقه و سجاده چه گوئی خواجو
                              جام می نوش که از صومعه دورست اینجا


دلم برای باغچه می سوزد

یکشنبه 1 مرداد 1391

کسی به فکر گل ها نیست           
                     کسی به فکر ماهی ها نیست           
کسی نمی خواهد           
باورکند
        که باغچه دارد می میرد           
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است           
                                            که ذهن باغچه دارد آرام آرام           
از خاطرات سبز تهی می شود           
و حس باغچه انگار           
چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست .          
                                                             حیاط خانهٔ ما تنهاست           
حیاط خانهٔ ما           
در انتظار بارش یک ابر ناشناس           
خمیازه می کشد           
                 و حوض خانهٔ ما خالی است           
ستاره های کوچک بی تجربه           
از ارتفاع درختان به خاک می افتد           
و از میان پنجره های پریده رنگ خانهٔ ماهی ها           
شب ها صدای سرفه می آید           
حیاط خانهٔ ما تنهاست .          


در آستان

یکشنبه 1 مرداد 1391

باید اِستاد و فرود آمد          
بر آستانِ دری که کوبه ندارد،          
چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشی دربان به انتظارِ توست و          
                                                                اگر بی‌گاه          
به درکوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید.          
           
کوتاه است در،         
پس آن به که فروتن باشی.         
آیینه‌یی نیک‌پرداخته توانی بود         
                                    آنجا         
تا آراستگی را         
پیش از درآمدن         
                  در خود نظری کنی         
هرچند که غلغله‌ی آن سوی در زاده‌ی توهمِ توست نه انبوهی‌ِ مهمانان،         
که آنجا         
         تو را         
              کسی به انتظار نیست.         
که آنجا         
        جنبش شاید،         
                        اما جُنبنده‌یی در کار نیست:         
نه ارواح و نه اشباح و نه قدیسانِ کافورینه به کف         
نه عفریتانِ آتشین‌گاوسر به مشت         
نه شیطانِ بُهتان‌خورده با کلاهِ بوقیِ منگوله‌دارش         
نه ملغمه‌ی بی‌قانونِ مطلق‌های مُتنافی. ــ         
تنها تو         
        آنجا موجودیتِ مطلقی،         
موجودیتِ محض،         
چرا که در غیابِ خود ادامه می‌یابی و غیابت         
حضورِ قاطعِ اعجاز است.         
گذارت از آستانه‌ی ناگزیر         
فروچکیدن قطره‌ قطرانی‌ست در نامتناهی‌ ظلمات:         
«ــ دریغا         
          ای‌کاش ای‌کاش         
                              قضاوتی قضاوتی قضاوتی         
                                                             درکار درکار درکار         
                                                                                 می‌بود!» ــ         
شاید اگرت توانِ شنفتن بود         
پژواکِ آوازِ فروچکیدنِ خود را در تالارِ خاموشِ کهکشان‌های بی‌خورشیدــ         
چون هُرَّستِ آوارِ دریغ         
                          می‌شنیدی:         
«ــ کاشکی کاشکی         
                         داوری داوری داوری         
                                                درکار درکار درکار درکار...»         
اما داوری آن سوی در نشسته است، بی‌ردای شومِ قاضیان.         
ذاتش درایت و انصاف         
هیأتش زمان. ــ         
و خاطره‌ات تا جاودانِ جاویدان در گذرگاهِ ادوار داوری خواهد شد.         
          
□         
          
بدرود!         
بدرود! (چنین گوید بامدادِ شاعر:)         
رقصان می‌گذرم از آستانه‌ی اجبار         
شادمانه و شاکر.         
          
از بیرون به درون آمدم:         
از منظر         
         به نظّاره به ناظر. ــ         
نه به هیأتِ گیاهی نه به هیأتِ پروانه‌یی نه به هیأتِ سنگی نه به هیأتِ برکه‌یی، ــ         
من به هیأتِ «ما» زاده شدم         
                                   به هیأتِ پُرشکوهِ انسان         
تا در بهارِ گیاه به تماشای رنگین‌کمانِ پروانه بنشینم         
غرورِ کوه را دریابم و هیبتِ دریا را بشنوم         
تا شریطه‌ی خود را بشناسم و جهان را به قدرِ همت و فرصتِ خویش معنا دهم         
که کارستانی از این‌دست         
از توانِ درخت و پرنده و صخره و آبشار         
                                              بیرون است.         
          
انسان زاده شدن تجسّدِ وظیفه بود:         
توانِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن         
توانِ شنفتن         
توانِ دیدن و گفتن         
توانِ اندُهگین و شادمان‌شدن         
توانِ خندیدن به وسعتِ دل، توانِ گریستن از سُویدای جان         
توانِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاعِ شُکوهناکِ فروتنی         
توانِ جلیلِ به دوش بردنِ بارِ امانت         
و توانِ غمناکِ تحملِ تنهایی         
تنهایی         
تنهایی         
تنهایی عریان.         
          
انسان         
دشواری وظیفه است.         
          
□         
          
دستانِ بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم‌انداز را به جان دربرکشم         
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده         
هر بَدرِ کامل و هر پَگاهِ دیگر         
هر قلّه و هر درخت و هر انسانِ دیگر را.         
          
رخصتِ زیستن را دست‌بسته دهان‌بسته گذشتم دست و دهان بسته         
                                                                                      گذشتیم         
و منظرِ جهان را         
                   تنها         
                        از رخنه‌ی تنگ‌چشمی‌ حصارِ شرارت دیدیم و         
                                                                              اکنون         
آنک دَرِ کوتاهِ بی‌کوبه در برابر و         
آنک اشارتِ دربانِ منتظر! ــ         
          
دالانِ تنگی را که درنوشته‌ام         
به وداع         
        فراپُشت می‌نگرم:         
          
فرصت کوتاه بود و سفر جانکاه بود         
اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.         
          
به جان منت پذیرم و حق گزارم!         
(چنین گفت بامدادِ خسته.)         
 


اندوه پرست

شنبه 31 تیر 1391

کاش چون پاییز بودم ...
                               کاش چون پاییز بودم           
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم           
برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد          
آفتاب دیدگانم سرد میشد           
آسمان سینه ام پر درد می شد           
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد           
                                                                اشکهایم همچو باران           
دامنم را رنگ می زد           
وه ...
         چه زیبا بود اگر پاییز بودم           
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم           
شاعری در چشم من می خواند ... شعری آسمانی           
در کنار قلب عاشق شعله می زد           
در شرار آتش دردی نهانی          
نغمهٔ من ...          
همچو آوای نسیم پر شکسته           
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته           
                                                                    پیش رویم :          
چهرهٔ تلخ زمستان جوانی           
                                    پشت سر :          
 شوب تابستان عشقی ناگهانی           
سینه ام :          
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی          
کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم          


دو بیتی باباطاهر

شنبه 31 تیر 1391

تن محنت کشی دیرم خدایا          دل با غم خوشی دیرم خدایا
زشوق مسکن و داد غریبی           به سینه آتشی دیرم خدایا


جوشن کبیر

جمعه 30 تیر 1391

اى که سرگرم نکند او را شنیدنى از شنیدنى دیگر
 اى که بازش ندارد کارى از کارى
اى که مشغولش نکند گفتارى از گفتارى دگر
 اى که به اشتباهش نیندازد پرسشى از پرسشى
 اى که حجاب نشود او را چیزى از چیزى
 اى که به ستوهش نیاورد پافشارى اصرار ورزان
 اى که او منتهاى مقصود جویندگان است
 اى که او سرحد نهایى وجهه همت عارفان است
اى که او آخرین مرحله خواسته خواستاران است
اى که بر او ذره اى در تمام جهانیان پنهان نیست



"شاید محال نیست..."


آنکس که درد عشق بداند


اشکی براین سخن بفشاند..:


ادامه مطلب

فهرست وبلاگ
پیوندهای روزانه
آرشیو
نویسندگان
پیوندها
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
جستجو
آخرین پستها
اَبر برچسبها