تبلیغات
صدای زیبای خدا
صدای زیبای خدا

هر که با ما نیست

چهارشنبه 23 اردیبهشت 1394

 

گفته می شد هر که با ما نیست با مادشمن است
گفتم آری این سخن فرموده اهریمن است
اهل معنا اهل دل با دشمنان هم دوستند
ای شما با خلق دشمن
؟ قلبهاتان از آهن است؟


چیست یاران طریقت

جمعه 13 مرداد 1391

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
                   چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما
ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون
                          روی سوی خانه خمار دارد پیر ما
در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم 
                  کاین چنین رفته‌ست در عهد ازل تقدیر ما
عقل اگر داند که دل دربند زلفش چون خوش است
                       عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما
روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد
         زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما
با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی 
                          آه آتشناک و سوز سینه شبگیر ما
تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
                رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما


دوبیتی های بابا طاهر

چهارشنبه 11 مرداد 1391

ببندم شال و میپوشم قدک را        
                        بنازم گردش چرخ و فلک را
بگردم آب دریاها سراسر        
                     بشویم هر دو دست بی نمک را





تن محنت کشی دیرم خدایا         
                        دل با غم خوشی دیرم خدایا
زشوق مسکن و داد غریبی        
                           به سینه آتشی دیرم خدایا










محبت آتشی در جانم افروخت         
                   که تا دامان محشر بایدم سوخت
عجب پیراهنی بهرم بریدی        
                     که خیاط اجل میبایدش دوخت









اگر دل دلبر و دلبر کدام است         
                        وگر دلبر دل و دلرا چه نام است
دل و دلبر بهم آمیته وینم        
                           ندونم دل که و دلبر کدام است








سراب آرزو

چهارشنبه 11 مرداد 1391

دل من ز تابناکی
                   به شراب ناب ماند         
 نکند سیاهکاری
      که به آفتاب ماند
نه ز پای می نشیند
                                 نه قرار می پذیرد         
دل آتشین من بین که به موج آب ماند
                                                         ز شب سیه چه نالم؟
 که فروغ صبح رویت         
 به سپیده سحرگاه و به ماهتاب ماند
نفس حیات بخشت
                به هوای بامدادی        
لب مستی آفرینت
     به شراب ناب ماند
نه عجب اگر به عالم اثری نماند از ما         
        که بر آسمان نبینی اثر از شهاب ماند
رهی از امید باطل ره آرزو چه پویی؟        
                                           که سراب زندگانی به خیال و خواب ماند


گل‌کو

چهارشنبه 11 مرداد 1391


شب ندارد سرِ خواب.          
           
می‌دود در رگِ باغ         
باد، با آتشِ تیزابش،
                          فریادکشان.         
          
پنجه می‌ساید بر شیشه‌ی در         
شاخِ یک پیچکِ خشک         
از هراسی که ز جایش نرباید توفان.         
          
□         
          
من ندارم سرِ یأس         
با امیدی که مرا حوصله داد.         
          
باد بگذار بپیچد با شب         
بید بگذار برقصد با باد.         
          
گل‌کو می‌آید         
گل‌کو می‌آید خنده‌به‌لب.         
          
□         
          
گل‌کو می‌آید، می‌دانم،         
با همه خیرگیِ باد         
                      که می‌اندازد         
پنجه در دامانش         
روی باریکه‌ی راهِ ویران،         
          
گل‌کو می‌آید         
با همه دشمنیِ این شبِ سرد         
که خطِ بیخودِ این جاده را         
می‌کند زیرِ عبایش پنهان.         
          
□         
          
شب ندارد سرِ خواب،         
شاخِ مأیوسِ یکی پیچکِ خشک         
پنجه بر شیشه‌ی در می‌ساید.         
          
من ندارم سرِ یأس،         
زیرِ بی‌حوصلگی‌های شب، از دورادور         
ضربِ آهسته‌ی پاهای کسی می‌آید.         
          
     
 


موج

چهارشنبه 11 مرداد 1391

تو در چشم من
           همچو موجی          
خروشنده و
           سرکش و
                       ناشکیبا
که هر لحظه ات می کشاند به سویی        
 نسیم هزار آرزوی فریبا
                                               تو موجی          
تو موجی و دریای حسرت مکانت
پریشانِ رنگین افقهای فردا         
                            نگاه مه آلودهٔ دیدگانت
تو دائم به خود 
 در ستیزی          
تو هرگز نداری سکونی
      تو دائم ز خود می گریزی           
تو آن ابر آشفتهٔ نیلگونی
                                                       چه می شد خدا یا ...         
چه می شد اگر ساحلی دور بودم ؟
شبی با دو بازوی بُگشودهٔ خود       
                                         تو را می ربودم ...
                                                                 تو را می ربودم


سپیده عشق

سه شنبه 10 مرداد 1391

آسمان همچو صفحهٔ دل من        
                   روشن از جلوه های مهتابست
امشب از خواب خوش گریزانم         
                 که خیال تو خوشتر از خوابست
خیره بر سایه های وحشی بید          
                می خزم در سکوت بستر خویش
باز دنبال نغمه ای دلخواه          
                 می نهم سر به روی دفتر خویش
تن صدها ترانه می رقصد         
                              در بلور ظریف آوایم
لذتی ناشناس و رویا رنگ         
                    می دود همچو خون به رگهایم
آه ... گویی ز دخمهٔ دل من         
                        روح شبگرد مه گذر کرده
یا نسیمی در این ره متروک         
                       دامن از عطر یاس تر کرده
بر لبم شعله های بوسهٔ تو         
                      می شکوفد چو لاله گرم نیاز
در خیالم ستاره ای پر نور          
                         می درخشد میان هالهٔ راز
ناشناسی درون سینهٔ من         
                    پنجه بر چنگ و رود می ساید
همره نغمه های موزونش         
                             گوییا بوی عود می آید
آه ... باور نمی کنم که مرا         
                           با تو پیوستنی چنین باشد
نگه آن دو چشم شور افکن         
                      سوی من گرم و دلنشین باشد
بی گمان زان جهان رویایی         
                      زهره بر من فکنده دیدهٔ عشق
می نویسم به روی دفتر خویش          
                   ( جاودان باشی ای سپیدهٔ عشق )


باده فروش

سه شنبه 10 مرداد 1391

بنگر آن ماه
            روی باده فروش       
  غیرت آفتاب و
  غارت هوش
جام سیمین نهاده بر کف دست        
          زلف زرین فکنده بر سر دوش
غمزه اش راه دل زند که بیا       
                                                  نرگسش جام می دهد که بنوش
غیر آن نوش لب که مستان را         
جان و دل پرورده
                      ز چشمه نوش
دیده‌ای آفتاب ماه به دست         
                                دیده‌ای ماه آفتاب فروش؟


نه عادلانه نه زیبا بود

شنبه 7 مرداد 1391

نه عادلانه نه زیبا بود          
                         جهان          
پیش از آن که ما به صحنه برآییم.          
           
به عدلِ دست‌نایافته اندیشیدیم         
و زیبایی         
          در وجود آمد.         


هدایت کن مرا

شنبه 7 مرداد 1391

یا رب از دل مشرق نور هدایت کن مرا         
                از فروغ عشق،
                           خورشید قیامت کن مرا
تا به کی گرد خجالت
         زنده در خاکم کند؟        
 شسته رو چون گوهر از باران
                                        رحمت کن مرا
خانه‌آرایی نمی‌آید ز من همچون حباب        
 موج بی‌پروای دریای حقیقت کن مرا
استخوانم سرمه شد
                           از کوچه گردیهای حرص        
                                                        خانه دار گوشهٔ چشم قناعت کن مرا
چند باشد شمع من بازیچهٔ دست فنا؟         
                               زندهٔ جاوید از دست حمایت کن مرا



صدای پای آب

جمعه 6 مرداد 1391

آشنا هستم با ،
                 سرنوشت تر آب،
                                        عادت سبز درخت.          
روح من در جهت تازه اشیا جاری است .         
 روح من کم سال است.          
روح من گاهی از شوق ،
                 سرفه اش می گیرد.          
روح من بیکار است:          
قطره های باران را،
                      درز آجرها را،
          می شمارد.          
روح من گاهی ،
                مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد.          
من ندیدم دو صنوبر را
 با هم دشمن.          
من ندیدن بیدی،
       سایه اش را بفروشد به زمین.          
رایگان می بخشد،
               نارون شاخه خود را به کلاغ.          
هر کجا برگی هست ،
                                           شور من می شکفد.     
     


در برابر خدا

جمعه 6 مرداد 1391

از تنگنای محبس تاریکی        
                     از منجلاب تیرهٔ این دنیا
بانگ پر از نیاز مرا بشنو        
                                      آه ، ای خدای
                                                      قادر بی همتا
یک دم ز گرد پیکر من
                          بشکاف        
 بشکاف این حجاب سیاهی را
شاید درون سینهٔ من بینی        
                               این مایهٔ گناه و تباهی را
دل نیست این دلی که به من دادی        
 در خون تپیده ،
                     آه ،
                           رهایش کن
یا خالی از
 هوا و هوس دارش       
                         یا پایبند مهر و وفایش کن
تنها تو آگهی و تو می دانی       
  اسرار آن خطای نخستین را
تنها تو قادری که
                 ببخشایی        
  بر روح من ،
صفای نخستین را
آه ،
      ای خدا چگونه تو را گویم        
                                          کز جسم خویش خسته و بیزارم


مهمان شاهم هر شبی

جمعه 6 مرداد 1391

مهمان شاهم هر شبی
             بر خوان احسان و وفا         
مهمان صاحب دولتم که
 دولتش پاینده با
بر خوان شیران یک شبی
بوزینه‌ای همراه شد         
            استیزه رو گر نیستی
او از کجا شیر از کجا
بنگر که از شمشیر شه
                  در قهرمان خون می‌چکد        
 آخر چه گستاخی است
                این والله خطا والله خطا
گر طفل شیری پنجه زد
  بر روی مادر ناگهان        
 تو دشمن خود نیستی
                     بر وی منه تو پنجه را
آن کو ز شیران شیر خورد
 او شیر باشد نیست مرد        
 بسیار نقش آدمی دیدم
                              که بود آن اژدها
نوح ار چه مردم وار بد طوفان مردم خوار بد        
 گر هست آتش ذره‌ای
                  آن ذره دارد شعله‌ها
شمشیرم و خون ریز من
                       هم نرمم و هم تیز من        

 همچون جهان فانیم ظاهر خوش و باطن بلا


آن روزها

جمعه 6 مرداد 1391

آن روزها رفتند           
آن روزهای خوب          
آن روزهای سالم  سرشار          
آن آسمان های پر از پولک          
آن شاخساران پر از گیلاس           
آن خانه های تکیه داده در حفاظ سبز پیچکها          
 به یکدیگر           
آن بام های بادبادکهای بازیگوش          
آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها           
آن روزها رفتند           
آن روزهایی کز شکاف پلکهای من           
آوازهایم ، چون حبابی از هوا لبریز ، می جوشید          
چشمم به روی هر چه می لغزید           
آن را چو شیر تازه می نوشید           
گویی میان مردمکهایم           
خرگوش نا آرام شادی بود           
هر صبحدم با آفتاب پیر           
به دشتهای نا شناس جستجو می رفت           
شبها به جنگل های تاریکی فرو می رفت           
آن روزها رفتند           


بهار عشق

پنجشنبه 5 مرداد 1391

روان پرور بود
          خرم بهاری        
 که گیری پای سروی
 دست یاری
            و گر یاری ندارد
                             لاله رخسار        
 بود یکسان به چشمت
 لاله و خار
چمن بی همنشین زندان جانست         
صفای بوستان
            از دوستان است
غمی در سایه جانان
                                        نداری         
و گر جانان نداری
                 جان نداری
بهار عاشقان رخسار یار است       
       که هر جا نوگلی باشد                       
                                                               بهار است


سرآغاز

پنجشنبه 5 مرداد 1391

الاهی
          سینه‌ای ده آتش افروز         
در آن سینه دلی و
                آن دل همه سوز
هر آن دل را که سوزی نیست،
                                     دل نیست       
  دل افسرده غیر از
               آب و گل نیست
دلم پر شعله گردان،
  سینه پردود        
 زبانم کن به گفتن آتش آلود
کرامت کن درونی درد پرورد        
                                   دلی در وی درون درد و برون درد
به سوزی ده کلامم را روایی        
 کز آن گرمی کند
                                آتش گدایی
دلم را
      داغ عشقی بر جبین نه         
زبانم را بیانی آتشین ده
سخن کز سوز دل تابی ندارد        
چکد گر آب ازو،
                   آبی ندارد
دلی افسرده دارم
               سخت بی نور     
     چراغی زو به غایت روشنی دور



فهرست وبلاگ
پیوندهای روزانه
آرشیو
نویسندگان
پیوندها
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
جستجو
آخرین پستها
اَبر برچسبها