تبلیغات
صدای زیبای خدا
صدای زیبای خدا

هر که با ما نیست

چهارشنبه 23 اردیبهشت 1394

 

گفته می شد هر که با ما نیست با مادشمن است
گفتم آری این سخن فرموده اهریمن است
اهل معنا اهل دل با دشمنان هم دوستند
ای شما با خلق دشمن
؟ قلبهاتان از آهن است؟


شکوه ناتمام

یکشنبه 22 مرداد 1391

نسیم عشق
               ز کوی هوس نمی‌آید        
 چرا که بوی گل
 از خار و خس نمی‌آید
ز نارسایی فریاد
                           آتشین فریاد        
 که سوخت سینه و
                                                        فریادرس نمی‌آید
به رهگذار
 طلب آبروی خویش مریز         
که همچو اشک روان
                     باز پس نمی‌آید
ز آشنایی مردم رمیده‌ایم
                             رهی        
 که بوی مردمی
 از هیچ کس نمی‌آید


سخنی از نهج البلاغه

یکشنبه 22 مرداد 1391


حمد باد خداوندى را که سخنوران در ثنایش فرو مانند

 و شمارندگان از شمارش نعمتهایش عاجز آیند
 و کوشندگان هر چه کوشند ، حق نعمتش را آنسان که شایسته اوست ،
 ادا کردن نتوانند .
 خداوندى ، که اندیشه‏ هاى دور پرواز او را درک نکنند
 و زیرکان تیزهوش ، به عمق جلال و جبروت او نرسند .
 خداوندى که فراخناى صفاتش را نه حدّى است
و نه نهایتى و وصف جلال و جمال او را سخنى درخور نتوان یافت ،
 که در زمان نگنجد و مدت نپذیرد . آفریدگان را به قدرت خویش بیافرید
 و بادهاى باران زاى را بپراکند تا بشارت باران رحمت او دهند
و به صخره‏هاى کوهساران ،
 زمینش را از لرزش بازداشت .


شب قدر

شنبه 21 مرداد 1391

 ای پاکی تو منزه از هر پاکی                 قدوسی تو مقدس از ادراکی
در راه تو صد هزار عالم گردی            در کوی تو صدهزار آدم خاکی


                                           





سلام به دوستای گلم ممنون که به کلبه حقیرانه من پا گذاشتید امشب شب عزیزیه منم دعا کنید .


ابتدا

پنجشنبه 19 مرداد 1391

ابتدا کردم بنام کردگار    
                              خالق هفت و شش و پنج و چهار
آن خداوندی که هستی ذات اوست
                              هر دو عالم مصحف آیات اوست
آن خداوندی که آدم را ز خاک
                                    آفرید و داد او را جان پاک
بعد از آنش گفت بحر جود باش
                            چون ملایک ساجد و مسجود باش
خالق اعظم که آدم را ز بود
                                 هر یکی را در لباسی وا نمود
عرش را بر یاد او بنیاد کرد 
                                 خاکیان را عمر او بر باد کرد
شمس را همچون چراغی ساز داد
                                تا شود روشن بنورش این بلاد
بر نجوم و بر بروج آمد پدید   
                                  با عبور و هم عروج آمد پدید
انبیا را در ره کل سر نمود
                                      اولیا را دامن پر زر نمود
انبیاء را داد حکم کن فکن  
                                       اولیاء را داد سر لم یکن


مکتب عشق

سه شنبه 17 مرداد 1391

هر شب فزاید تاب وتب من   
             وای از شب من وای از شب من
یا من رسانم لب بر لب او       
                    یا او رساند جان بر لب من
استاد عشقم بنشین و بر خوان   
                    درس محبت در مکتب من
رسم دو رنگی آیین ما نیست 
                 یکرنگ باشد روز و شب من
گفتم رهی را کامشب چه خواهی؟
              گفت آنچه خواهد نوشین لب من


می خندد

سه شنبه 17 مرداد 1391

سحر هنگام، کاین مرغ طلایی          
نهان کرده ست پرهای زر افشان.          
طلا در گنج خود می کوبد، اما          
نه پیدا در سراسر چشم مردم.          
من آن زیبا نگارین را نشسته در پس دیوار های نیلی شب          
در این راه درخشان می شناسم.          
می آید در کنار ساحل خاموش به حرف رهگذران می دهد گوش.          
نشسته در میان زورق زرین          
برای آن که از من دل رباید.          
مرا در جای می پاید.          
می آید چون پرنده          
سبک نزدیک می آید.          
می آید گیسوان آویخته گون          
ز گرد عارض مه ریخته خون.          
می آید خنده اش بر لب شکفته          
بهاری می نمایاند به پایان زمستان.          
می آید بر سر چله کمان بسته.          
ولی چون دید من را می رود، در، تند می بندد          
....          
نشسته سایه ای در ساحل تنها،          


بر گور ِ لیلی

سه شنبه 17 مرداد 1391

آخر گشوده شد ز هم
             آن پرده های راز         
 آخر مرا شناختی
ای چشم آشنا
چون سایه دیگر
                  از چه گریزان شوم ز تو         
 من هستم
        آن عروس خیالات دیر پا

چشم منست اینکه در او خیره مانده ای         
                                                   لیلی که بود ؟
     قصهٔ چشم سیاه چیست ؟
در فکر این مباش که چشمان من چرا          
چون چشمهای وحشی لیلی
سیاه نیست
                             در چشمهای لیلی اگر شب شکفته بود       
در چشم من شکفته گل آتشین عشق
لغزیده بر شکوفهٔ لبهای خامُشم         
 بس قصه ها
            ز پیچ و خم دلنشین عشق

در بند نقشهای سرابی و غافلی          
برگرد ...
       این لبان من ،
                    این جام بوسه ها
از دام بوسه راه گریزی
            اگر که بود      
    ما خود نمی شدیم چنین رام بوسه ها !
آری ...
     چرا نگویمت ای چشم آشنا         
 من هستم آن عروس خیالات دیر پا
من هستم آن زنی که سبک پا نهاده است         
                                                بر گور سرد و خامُش لیلیِ بی وفا


عتاب کردن حق تعالی موسی را علیه السلام از بهر آن شبان

یکشنبه 15 مرداد 1391

وحی آمد سوی موسی از خدا
                        بندهٔ ما را ز ما کردی جدا
تو برای وصل کردن آمدی
                        یا برای فصل کردن آمدی
تا توانی پا منه اندر فراق
                     ابغض الاشیاء عندی الطلاق
هر کسی را سیرتی بنهاده‌ام
                  هر کسی را اصطلاحی داده‌ام
در حق او مدح و در حق تو ذم
               در حق او شهد و در حق تو سم
ما بری از پاک و ناپاکی همه 
                    از گرانجانی و چالاکی همه
من نکردم امر تا سودی کنم 
                    بلک تا بر بندگان جودی کنم
هندوان را اصطلاح هند مدح 
                  سندیان را اصطلاح سند مدح
من نگردم پاک از تسبیحشان
                پاک هم ایشان شوند و درفشان
ما زبان را ننگریم و قال را 
                 ما روان را بنگریم و حال را
ناظر قلبیم اگر خاشع بود 
                 گرچه گفت لفظ ناخاضع رود
زانک دل جوهر بود گفتن عرض  
          پس طفیل آمد عرض جوهر غرض
چند ازین الفاظ و اضمار و مجاز  
            سوز خواهم سوز با آن سوز ساز
آتشی از عشق در جان بر فروز
             سر بسر فکر و عبارت را بسوز
موسیا آداب‌دانان دیگرند 
                سوخته جان و روانان دیگرند
عاشقان را هر نفس سوزیدنیست  
            بر ده ویران خراج و عشر نیست
گر خطا گوید ورا خاطی مگو
             گر بود پر خون شهید او را مشو
خون شهیدان را ز آب اولیترست 
           این خطا را صد صواب اولیترست
در درون کعبه رسم قبله نیست 
           چه غم از غواص را پاچیله نیست
تو ز سرمستان قلاوزی مجو   
               جامه‌چاکان را چه فرمایی رفو
ملت عشق از همه دینها جداست
            عاشقان را ملت و مذهب خداست
لعل را گر مهر نبود باک نیست 
            عشق در دریای غم غمناک نیست


انکار کردن موسی علیه السلام بر مناجات شبان

یکشنبه 15 مرداد 1391

دید موسی یک شبانی را براه
                        کو همی‌گفت ای گزیننده اله
تو کجایی تا شوم من چاکرت
                      چارقت دوزم کنم شانه سرت
جامه‌ات شویم شپشهاات کشم
                        شیر پیشت آورم ای محتشم
دستکت بوسم بمالم پایکت
                     وقت خواب آید بروبم جایکت
ای فدای تو همه بزهای من
                       ای بیادت هیهی و هیهای من
این نمط بیهوده می‌گفت آن شبان
              گفت موسی با کی است این ای فلان
گفت با آنکس که ما را آفرید
                    این زمین و چرخ ازو آمد پدید
گفت موسی های بس مدبر شدی
                     خود مسلمان ناشده کافر شدی
این چه ژاژست این چه کفرست و فشار
                       پنبه‌ای اندر دهان خود فشار
گند کفر تو جهان را گنده کرد
                   کفر تو دیبای دین را ژنده کرد
چارق و پاتابه لایق مر تراست
                     آفتابی را چنینها کی رواست
گر نبندی زین سخن تو حلق را
                         آتشی آید بسوزد خلق را
آتشی گر نامدست این دود چیست
             جان سیه گشته روان مردود چیست
گر همی‌دانی که یزدان داورست
              ژاژ و گستاخی ترا چون باورست
دوستی بی‌خرد خود دشمنیست
             حق تعالی زین چنین خدمت غنیست
با کی می‌گویی تو این با عم و خال
             جسم و حاجت در صفات ذوالجلال
شیر او نوشد که در نشو و نماست
              چارق او پوشد که او محتاج پاست
ور برای بنده‌شست این گفت تو
          آنک حق گفت او منست و من خود او
آنک گفت انی مرضت لم تعد
                      من شدم رنجور او تنها نشد
آنک بی یسمع و بی یبصر شده‌ست
                 در حق آن بنده این هم بیهده‌ست
بی ادب گفتن سخن با خاص حق
                       دل بمیراند سیه دارد ورق
گر تو مردی را بخوانی فاطمه 
             گرچه یک جنس‌اند مرد و زن همه
قصد خون تو کند تا ممکنست 
             گرچه خوش‌خو و حلیم و ساکنست
فاطمه مدحست در حق زنان
                     مرد را گویی بود زخم سنان
دست و پا در حق ما استایش است
                    در حق پاکی حق آلایش است
لم یلد لم یولد او را لایق است
                   والد و مولود را او خالق است
هرچه جسم آمد ولادت وصف اوست
          هرچه مولودست او زین سوی جوست
زانک از کون و فساد است و مهین
                    حادثست و محدثی خواهد یقین
گفت ای موسی دهانم دوختی
                     وز پشیمانی تو جانم سوختی
جامه را بدرید و آهی کرد تفت
                      سر نهاد اندر بیابانی و رفت


ادامه مطلب

مسافر

یکشنبه 15 مرداد 1391

دم غروب ،
            میان حضور خسته اشیا          
نگاه منتظری حجم وقت را می دید.          
و روی میز ،
 هیاهوی چند میوه نوبر          
به سمت مبهم ادراک مرگ جاری بود.          
و بوی باغچه را ،
                      باد، روی فرش فراغت          
نثار حاشیه صاف زندگی می کرد.          
و مثل بادبزن ،
                  ذهن،
                         سطح روشن گل را          
گرفته بود به دست          
و باد می زد خود را.          
مسافر از اتوبوس          
پیاده شد:          
چه آسمان تمیزی!          
و امتداد خیابان غربت او را برد.          
                                                                 غروب بود.          
صدای هوش گیاهان به گوش می آمد.          
مسافر آمده بود          
و روی صندلی راحتی ، کنار چمن          
نشسته بود:          
                 دلم گرفته ،          
دلم عجیب گرفته است.          


پوچ

یکشنبه 15 مرداد 1391

دیدگان تو در قاب اندوه           
                                   سرد و خاموش           
خفته بودند           
زودتر از تو ناگفته ها را           
              با زبان ِ نگه گفته بودند           
از من و هرچه در من نهان بود          
                                              می رمیدی          
                                                           می رهیدی          
یادم آمد که روزی در این راه           
            ناشکیبا مرا در پی خویش           
می کشیدی          
           می کشیدی          
            آخرین بار           
آخرین بار          
                                            آخرین لحظهٔ تلخ دیدار           
سر به سر پوچ دیدم جهان را           
باد نالید و
 من گوش کردم          
خش خش برگهای خزان را           
                              باز خواندی           
                                           باز راندی           
          باز بر تخت عاجم نشاندی           
باز در کام موجم کشاندی           
گر چه در پرنیان غمی شوم           
          سالها در دلم زیستی تو           
                                                    آه ، هرگز ندانستم از عشق           
           چیستی تو          
کیستی تو          


ترک خودپرستی کن

یکشنبه 15 مرداد 1391

گر به چشم دل جاناجلوه های ما بینی
                               در حریم اهل دل جلوه خدا بینی
راز آسمانها را در نگاه ما خوانی
                           نور صبحگاهی را بر جبین ما بینی
در مصاف مسکینان چرخ را زبون یابی
                             با شکوه درویشان شاه را گدا بینی
گر طلب کنی از جان عشق و دردمندی را
                            عشق را هنر یابی درد را دوا بینی
چون صبا ز خار و گل ترک آشنایی کن
                          تا بهر چه روی آری روی آشنا بینی
نی ز نغمه واماند چون ز لب جدا ماند
                         وای اگر دل خود را از خدا جدا بینی
تار و پود هستی را سوختیم و خرسندیم
                          رند عافیت سوزی همچو ما کجا بینی
تابد از دلم شبها پرتوی چو کوکبها
                        صبح روشنم خوانی گر شبی مرا بینی
ترک خودپرستی کن عاشقی و مستی کن
                     تا ز دام غم خود را چون رهی رها بینی


فریاد یارب یا ربم

یکشنبه 15 مرداد 1391

به گردون می‌رسد
                            فریاد یارب یاربم شب‌ها        
 چه شد یارب
           در این شب‌ها
                        غم تاثیر یارب‌ها
به دل صدگونه
  مطلب سوی او رفتم ولی ماندم       
  ز بیم خوی او خاموش
                  و در دل ماند مطلب‌ها
هزاران شکوه بر لب بود
 یاران را ز خوی تو       
  به شکرخنده آمد چون لبت،
                               زد مهر بر لب‌ها
ندانی گر ز حال تشنگان شربت وصلت        
            ببین افتاده چون ماهی طپان بر خاک طالب‌ها
جدا از ماه رویت عاشقان از چشم تر هر شب         
                                                       فرو ریزند کوکب
  تا فرو ریزند کوکب‌ها
چسان هاتف بجا ماند
                     کسی را دین و دل جایی        
 که درس شوخی آموزند
 طفلان را به مکتب‌ها


پایتخت عطش

شنبه 14 مرداد 1391

ای شبِ تشنه! خدا کجاست؟          
تو          
  روزِ دیگرگونه‌ای          
                   به رنگی دیگر          
که با تو          
         در آفرینشِ تو          
                        بیدادی رفته است:          
تو زنگیِ زمانی.          
           
                  
          
کنارِ تو را ترک گفته‌ام         
و زیرِ این آسمانِ نگونسار که از جنبشِ هر پرنده تهی‌ست و هلالی         
کدر چونان مُرده‌ ماهیِ سیم‌گونه‌ فلسی بر سطحِ بی‌ موج‌اش می‌گذرد         
به بازجُستِ تو برخاسته‌ام         
تا در پایتختِ عطش         
در جلوه‌ یی دیگر         
 


نیلوفر

شنبه 14 مرداد 1391

نه به شاخ گل
                   نه بر سرو چمن پبچیده ام        
 شاخه تاکم بگرد خویشتن پیچیده ام
گرچه خاموشم
                  ولی
                        آهم بگردون می رود       
  دود شمع کشته ام در انجمن پیچیده ام
می دهم مستی به دلها
              گر چه مستورم ز چشم        
 بوی آغوش بهارم
         در چمن پیچیده ام
جای دل در سینه
                                            صد پاره دارم آتشی        
 شعله را چون گل درون پیرهن پیچیده ام
نازک اندامی بو
              د امشب در آغوشم رهی        
                                         همچو نیلوفر بشاخ نسترن پیچیده ام



فهرست وبلاگ
پیوندهای روزانه
آرشیو
نویسندگان
پیوندها
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
جستجو
آخرین پستها
اَبر برچسبها