تبلیغات
صدای زیبای خدا
صدای زیبای خدا

هر که با ما نیست

چهارشنبه 23 اردیبهشت 1394

 

گفته می شد هر که با ما نیست با مادشمن است
گفتم آری این سخن فرموده اهریمن است
اهل معنا اهل دل با دشمنان هم دوستند
ای شما با خلق دشمن
؟ قلبهاتان از آهن است؟


غباری در بیابانی

پنجشنبه 2 شهریور 1391

نه دل مفتون دلبندی
                        نه جان
 مدهوش دلخواهی       
  نه بر مژگان من اشکی
                                 نه بر لبهای من آهی
نه جان بی نصیبم را
 پیامی از دلارامی        

 نه شام بی فروغم را
                         نشانی از سحرگاهی
نیابد محفلم گرمی
 نه از شمعی نه از جمعی        
 ندارد خاطرم الفت
               نه با مهری نه با ماهی
به دیدار اجل باشد اگر شادی کنم روزی       
  به بخت واژگون باشد
                                                اگر خندان شوم گاهی
کیم من ؟
 آرزو گم کرده ای تنها و سرگردان       
  نه آرامی
         نه امیدی
               نه همدردی
                        نه همراهی
گهی افتان و خیزان چون غباری دربیابانی       
                                        گهی خاموش و حیران چون نگاهی برنظرگاهی
رهی تا چند سوزم در دل شبها
                        چو کوکبها      
   باقبال شرر نازم
  که دارد عمر کوتاهی


گل‌کو

یکشنبه 29 مرداد 1391

شب ندارد سرِ خواب.          
           
می‌دود در رگِ باغ         
باد، با آتشِ تیزابش، فریادکشان.         
          
پنجه می‌ساید بر شیشه‌ی در         
شاخِ یک پیچکِ خشک         
از هراسی که ز جایش نرباید توفان.         
          
□         
          
من ندارم سرِ یأس         
با امیدی که مرا حوصله داد.         
          
باد بگذار بپیچد با شب         
بید بگذار برقصد با باد.         
          
گل‌کو می‌آید         
گل‌کو می‌آید خنده‌به‌لب.         
          
□         
          
گل‌کو می‌آید، می‌دانم،         
با همه خیرگیِ باد         
                      که می‌اندازد         
پنجه در دامانش         
روی باریکه‌ی راهِ ویران،         
          
گل‌کو می‌آید         
با همه دشمنیِ این شبِ سرد         
که خطِ بیخودِ این جاده را         
می‌کند زیرِ عبایش پنهان.         
          
□         
          
شب ندارد سرِ خواب،         
شاخِ مأیوسِ یکی پیچکِ خشک         
پنجه بر شیشه‌ی در می‌ساید.         
          
من ندارم سرِ یأس،         
زیرِ بی‌حوصلگی‌های شب، از دورادور         
ضربِ آهسته‌ی پاهای کسی می‌آید.         
 


سفر

جمعه 27 مرداد 1391

در قرمزِ غروب،          
                 رسیدند          
از کوره‌راهِ شرق، دو دختر، کنارِ من.          
تابیده بود و تفته          
                  مسِ گونه‌هایشان          
و رقصِ زُهره که در گودِ بی‌تهِ شبِ چشمِشان بود          
به دیارِ غرب          
ره‌آوردِشان بود.          
و با من گفتند:          
«ــ با ما بیا به غرب!»          
           
من اما همچنان خواندم         
و جوابی بدانان ندادم         
و تمامِ شب را خواندم         
تمامِ خالیِ تاریکِ شب را از سرودی گرم آکندم.         
          
□         
          
در ژاله‌بارِ صبح         
                 رسیدند         
از جاده‌ی شمال         
                   دو دختر         
                            کنارِ من.         
لب‌هایشان چو هسته‌ی شفتالو         
وحشی و پُرتَرَک بود         
و ساق‌هایشان         
با مرمرِ معابدِ هندو         
                       می‌مانست         
و با من گفتند:         
«ــ با ما بیا به راه...»         
          
ولیکن من         
لب فروبستم ز آوازی که می‌پیچیدم از آفاق تا آفاق         
و بر چشمانِ غوغاشان نهادم ثقلِ چشمانِ سکوتم را         
و نیمِ روز را خاموش ماندم         
به زیرِ بارشِ پُرشعله‌ی خورشید، نیمی از گذشتِ روز را خاموش ماندم.         
          
□         
          
در قلبِ نیمروز         
از کوره‌راهِ غرب         
                 رسیدند چند مَرد...         
خورشیدِ جُست‌وجو         
در چشم‌هایشان متلألی بود         
و فکِشان، عبوس         
با صخره‌های پُرخزه می‌مانست.         
          
در ساکتِ بزرگ به من دوختند چشم.         
برخاستم ز جای، نهادم به راه پای، و در راهِ دوردست         
سرودم شماره زد         
با ضربه‌های پُرتپش‌اش         
                           گام‌هایمان را.         
          
□         
          
بر جای لیک، خاطره‌ام گنگ         
خاموش ایستاد         
دنبالِ ما نگریست.         
و چندان که سایه‌مان و سرودِ من         
در راهِ پُرغبار نهان شد،         
در خلوتِ عبوسِ شبانگاه         
بر ماندگی و بی‌کسیِ خویشتن گریست.         
 


دیوارها

جمعه 27 مرداد 1391

دیوارها ــ مشخص و محکم ــ که با سکوت          
با بی‌حیائی‌یِ همه خط‌هاش          
با هرچه‌اش ز کنگره بر سر          
با قُبحِ گنگِ زاویه‌هایش سیاه و تُند،          
در گوش‌هایِ چشم          
گویایِ بی‌گناهیِ خویش است...          
           
          
دیوارهایِ از خزه پوشیده، کاندر آن         
چون انعکاسِ چیزی زآیینه‌هایِ دق،         
تصویرِ واقعیت تحقیر می‌شود...         
          
دیوارها ــ مهابتِ مظنون ــ که در سکوت         
با تیغِ تیزِ خطِ نهایی‌ش         
تا مرزهایِ تفکیک در جنگ با فضاست...         
همواره بادِ طاغی، با ناله‌هایِ زار         
شلاق‌ها به هیبتِ دیوار می‌زند         
و برگ‌هایِ خشک و مگس‌هایِ خُرد را         
وآرامش و نوازش را         
همراه می‌کشد         
همراه می‌برد...         
          
□         
          
عزمِ جدال دارد دیوار         
                       هم‌چنین         
با مورهایِ باران         
با باخت‌هایِ شوم.         
          
اما خورشید         
همواره قدرت است، توانایی‌ست!         
          
□         
          
بر بام‌هایِ تشنه که برداشته شکاف،         
با هر درنگِ خویش         
آن پیکِ نورپیکر، داده‌ست اشارتی؛         
کرده‌ست فاش ازاین‌سان         
                              با هر اشاره‌اش         
رمزی، عبارتی:         
«ــ دیوارهایِ کهنه شکافد         
                                تا         
بر هر پیِ شکسته، برآید عمارتی!»         
 


ناآشنا

جمعه 27 مرداد 1391

ما را دلی بود که
                   ز دنیای دیگر است        
  ماییم جای دیگر و
                 او جای دیگر است
چشم جهانیان
 به تماشای رنگ و بوست          
                                                           جز چشم دل
               که محو تماشای دیگر است
این نه صدف ز گوهر آزادگی تهی است        
 و آن گوهر یگانه
            بدریای دیگر است
در ساغر طرب می اندیشه
سوز نیست        
 تسکین ما ز جرعه مینای دیگر است
امروز میخوری غم فردا و همچنان         
 فردا به خاطرت
                 غم فردای دیگر است
گر خلق را بود سر سودای مال و جاه      
   آزاده مرد را سر
               و سودای دیگر است
دیشب دلم به جلوه مستانه ای ربود         
 امشب پی ربودن
 دلهای دیگر است
غمخانه ایست
                             وادی کون و مکان رهی         


 آسودگی اگر طلبی جای دیگر است!


مهتاب

جمعه 27 مرداد 1391

ما نقد عافیت به می ناب داده ایم       
  خار و خس وجود
                   به سیلاب داده ایم
رخسار یار گونه آتش از آن گرفت        
                                       کاین لاله را
                                                      ز خون جگر آب داده ایم
آن شعله ایم کز نفس گرم سینه سوز        
  گرمی به آفتاب
                 جهانتاب داده ایم
در جستجوی اهل دلی
 عمر ما گذشت        
 جان در هوای گوهر نایاب داده ایم
کامی نبرده ایم از آن سیمتن
                                    رهی          
                 از دور بوسه بر رخ مهتاب داده ایم


حکمت 54 نهج البلاغه

جمعه 27 مرداد 1391


ارزش‏هاى اخلاقى
 و درود خدا بر او، فرمود: هیچ ثروتى چون عقل، و هیچ فقرى چون نادانى نیست. هیچ ارثى چون ادب، و هیچ پشتیبانى چون مشورت نیست.


تا گل هیچ

پنجشنبه 26 مرداد 1391

می رفتیم،
           و درختان چه بلند ،
                                                        و تماشا چه سیاه !          
راهی بود از ما تا گل هیچ .          
مرگی در دامنه ها ،
                        ابری سر کوه ،
                                           مرغان لب زیست.          
می خواندیم :
بی تو دری بودم به برون،
 و نگاهی به کران،
 و صدایی به کویر.          
                                         می رفتیم،
خاک از ما می ترسید،
                  و زمان بر سر ما می بارید.          
خندیدیم:
ورطه پرید از خواب ،
                        و نهان ها آوایی افشاندند.          
ما خاموش ،
              و بیابان نگران،
                             و افق یک رشته نگاه.          
بنشستیم،
 تو چشمت پر دور،
 من دستم پر تنهایی،
                      و زمین ها پر خواب.          
خوابیدیم. می گویند:
                                                   دستی در خوابی گل می چید.           


در رزم زندگی

پنجشنبه 26 مرداد 1391

در زیرِ تاقِ عرش،
                     بر سفره‌ی زمین          
در نور و در ظلام          
                             در های‌وهوی و شیونِ دیوانه‌وارِ باد          
در چوبه‌های دار          
در کوه و دشت و سبزه          
          در لُجِّه‌های ژرف، تالاب‌های تار          
در تیک و تاکِ ساعت          
در دامِ دشمنان          
در پرده‌ها و رنگ‌ها،
                                  ویرانه‌های شهر          
در زوزه‌ی سگان          
در خون و خشم و لذت          
                       در بی‌غمی و غم          
در بوسه و کنار، یا در سیاهچال          
در شادی و الم          
در بزم و رزم،
                  خنده و ماتم،
                                 فراز و شیب          
در برکه‌های خون          
                 در منجلابِ یأس          
در چنبرِ فریب          
    در لاله‌های سُرخ          
               در ریگزارِ داغ          
در آب و سنگ و سبزه و دریا و دشت و رود          
در چشم و در لبانِ زنانِ سیاه‌موی          
در بود          
      در نبود،          
           
هر جا که گشته است نهان ترس و حرص و رقص         
                                                                 هر جا که مرگ هست         
هر جا که رنج می‌بَرَد انسان ز روز و شب         
هر جا که بختِ سرکش فریاد می‌کشد         
هر جا که درد روی کند سوی آدمی         
هر جا که زندگی طلبد زنده را به رزم،         
          
بیرون کش از نیام         
از زور و ناتوانی‌ خود هر دو ساخته         
                                                   تیغی دو دَم!         
          
 


کوکب امید

پنجشنبه 26 مرداد 1391

ای صبح نودمیده!
                      بناگوش کیستی؟        
 وی چشمه حیات
                                                  لب نوش کیستی؟
از جلوهٔ تو سینه چو گل چاک شد مرا          
                                 ای خرمن شکوفه!
                                                  بر و دوش کیستی؟
همچون هلال بهر تو آغوش من تهی است        
   ای کوکب امید
              در آغوش کیستی؟
مهر منیر را نبود جامهٔ سیاه         
           ای آفتاب حسن
                     سیه پوش کیستی؟
امشب کمند زلف ترا تاب دیگری است         
ای فتنه در کمین
            دل و هوش کیستی؟
ما لاله سان ز داغ تو نوشیم
                              خون دل       
   تو همچو گل حریف
                      قدح نوش کیستی؟
ای عندلیب گلشن شعر و ادب رهی         
      
                                              نالان بیاد غنچه خاموش کیستی؟


کوتاه عمیق خواندنی

پنجشنبه 26 مرداد 1391

به کسانی که پشت سرتان حرف می زنند . بی اعتنا باشید. آنها به همان جا تعلق دارند؛ دقیقا پشت سرتان.


آدم هایی وجود دارند که به نظر می رسد همیشه به دنبال نزاع و ستیزند . اگر با آنها برخورد کردید . دور شوید ، در گیری آنها با شما نیست با خودشان است.


هرگز به کسی که به شما دروغ می گوید اعتماد نکنید و هرگز به کسی که به شما اعتماد می کند نیز دروغ نگویید.

سکه ها همیشه سر و صدا می کنند... اما پول های کاغذی همواره ساکتند. پس وقتی ارزش شما زیاد می شود که ساکت و فروتن باقی بمانید.


من به خودم مثل یک مداد رنگی نگاه می کنم .شاید رنگ مورد علاقه تو نباشم اما می دانم روزی برای کامل کردن نقاشی ات به من نیاز پیدا خواهی کرد.


اگر بیش از حد وقت خود را صرف بودن با کسی کنید که با شما مانند یک گزینه رفتار می کند . شانس یافتن کسی که با شما مانند یک اولویت رفتار می کند را از دست خواهید داد .


مشکلات برای همه وجود دارد. اما طرز برخورد با آن است که باعث تفاوت می گردد.

بیاموزید زندگی خصوصی تان را خصوصی نگه دارید؛ در غیر این صورت دیگران زندگی شما را وسیله سرگرمی خود خواهند کرد.


بودهی - Bodhi

چهارشنبه 25 مرداد 1391

آنی بود ،
در ها وا شده بود .          
برگی نه ،
           شاخی نه ،
                      باغ فنا پیدا شده بود.          
مرغان مکان خاموش ،
این خاموش ،
 آن خاموش .
                خاموشی          
گویا شده بود.          
آن پهنه چه بود :
                   با میشی ، گرگی همپا شده بود.          
نقش صدا کم رنگ ، نقش ندا کم رنگ .پرده مگر تا          
شده بود؟          
من رفته ،
             ما بی ما شده بود.          
زیبایی تنهاشده بود.          
هر رودی ،
             دریا،          
هر بودی ،
              بودا شده بود.          


رود قصیده‌ی بامدادی را...

چهارشنبه 25 مرداد 1391

رود          
     قصیده‌ی بامدادی را          
                            در دلتای شب          
                                            مکرر می‌کند          
و روز          
از آخرین نفس شب پرانتظار          
                                  آغاز می‌شود.          
و اکنون سپیده‌دمی که شعله‌ی چراغ مرا          
در طاقچه بی‌رنگ می‌کند          
تا مرغکان بومی‌ی رنگ را          
در بوته‌های قالی از سکوت خواب برانگیزد،          
پنداری آفتابی است          
که به آشتی          
              در خون من طالع می‌شود.          
□          
اینک محراب مذهب جاودانی که در آن          
عابد و معبود و عبادت و معبد          
                                  جلوه‌ای یکسان دارند:          
بنده پرستش خدای می‌کند          
هم از آن‌گونه          
                که خدای          
                           بنده را.          
همه‌ی برگ و بهار          
در سر انگشتان توست.          
هوای گسترده          
                در نقره‌ی انگشتانت می‌سوزد          
و زلالی‌ی چشمه‌ساران          
از باران و خورشید تو سیراب می‌شود.          
□          
زیباترین حرفت را بگو          
شکنجه‌ی پنهان سکوتت را آشکار کن          
و هراس مدار از آن که بگویند          
ترانه‌ای بیهوده می‌خوانید.-          
چراکه ترانه‌ی ما          
ترانه‌ی بیهودگی نیست          
چرا که عشق          
               حرفی بیهوده نیست.          
حتی بگذار آفتاب نیز برنیاید          
به خاطر فردای ما          
اگر          
    بر ماش منتی است؛          
چرا که عشق          
خود فرداست          
خود همیشه است.          
□          
بیشترین عشق جهان را به سوی تو می‌آورم          
از معبر فریادها و حماسه‌ها.          
چرا که هیچ چیز در کنار من          
                                  از تو عظیم‌تر نبوده است          
که قلب‌ات          
چون پروانه‌ای          
ظریف و کوچک و عاشق است.          
ای معشوقی که سرشار از زنانگی هستی          
و به جنسیت خود غره‌ای          
                             به خاطر عشقت!-          
ای صبور! ای پرستار!          
                            ای مومن!          
پیروزی‌ی تو میوه‌ی حقیقت توست.          
رگبارها و برف را          
توفان و آفتاب آتش‌بیز را          
                              به تحمل و صبر          
                                                 شکستی.          
باش تا میوه‌ی غرورت برسد.          
ای زنی که صبحانه‌ی خورشید در پیراهن توست،          
پیروزی‌ی عشق نصیب تو باد!          
□          
از برای تو، مفهومی نیست          
                                نه لحظه‌ای:          
پروانه‌ئی‌ست که بال می‌زند          
یا رودخانه‌ای که در گذر است. -          
هیچ چیز تکرار نمی‌شود          
و عمر به پایان می‌رسد:          
پروانه          
بر شکوفه‌ای نشست          
و رود به دریا پیوست.          
از برای تو، مفهومی نیست          
                                نه لحظه‌ای:          
پروانه‌ئی‌ست که بال می‌زند          
یا رودخانه‌ای که در گذر است. -          
هیچ چیز تکرار نمی‌شود          
و عمر به پایان می‌رسد:          
پروانه          
بر شکوفه‌ای نشست          
و رود به دریا پیوست.          


سراب آرزو

چهارشنبه 25 مرداد 1391

دل من ز تابناکی
              به شراب ناب ماند          
 نکند سیاهکاری
که به آفتاب ماند
                    نه ز پای می نشیند
 نه قرار می پذیرد       

  دل آتشین من بین که به موج آب ماند
ز شب سیه چه نالم؟
                    که فروغ صبح رویت        
 به سپیده سحرگاه
 و به ماهتاب ماند
نفس حیات بخشت به هوای بامدادی        
                            لب مستی آفرینت
                                   به شراب ناب ماند
نه عجب اگر به عالم
     اثری نماند از ما         
 که بر آسمان نبینی اثر از شهاب ماند
رهی از امید باطل
                                                   ره آرزو چه پویی؟        
 که سراب زندگانی


                  به خیال و خواب ماند


دلم برای باغچه می سوزد

یکشنبه 22 مرداد 1391

کسی به فکر گل ها نیست           
                کسی به فکر ماهی ها نیست           
کسی نمی خواهد           
باورکند که باغچه دارد می میرد           
که قلب باغچه در زیر آفتاب
                                 ورم کرده است           
که ذهن باغچه دارد           آرام              آرام           
از خاطرات سبز تهی می شود           
و حس باغچه انگار           
چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست .          
حیاط خانهٔ ما تنهاست           
                                    حیاط خانهٔ ما           
در انتظار بارش یک ابر ناشناس           
خمیازه می کشد           
و حوض خانهٔ ما خالی است           
ستاره های کوچک بی تجربه           
از ارتفاع درختان به خاک می افتد           
و از میان پنجره های پریده رنگ خانهٔ ماهی ها           
شب ها صدای سرفه می آید           
حیاط خانهٔ ما تنهاست .          
پدر میگوید :           
( از من گذشته ست          
از من گذشته ست           
من بار خود را بردم          
و کار خود را کردم )          
و در اتاقش ، از صبح تا غروب ،          
یا شاهنامه می خواند           
یا ناسخ التواریخ           
پدر به مادر می گوید :          
( لعنت به هر چی ماهی و هر چه مرغ           
وقتی که من بمیرم دیگر           
چه فرق می کند که باغچه باشد           
یا باغچه نباشد          
برای من حقوق تقاعد کافیست . )          
مادر تمام زندگیش           
                     سجاده ایست گسترده           
درآستان وحشت دوزخ           
مادر همیشه در ته هر چیزی           
                                      دنبال جای پای معصیتی می گردد          
و فکر می کند که باغچه را کفر یک گیاه           
آلوده کرده است .          
مادر تمام روز دعا می خواند          
مادر گناهکار طبیعیست           
و فوت می کند به تمام گلها           
و فوت می کند به تمام ماهی ها           
و فوت می کند به خودش           
مادر در انتظار ظهور است           
و بخششی که نازل خواهد شد .          
برادرم به باغچه می گوید قبرستان           
برادرم به اغتشاش علفها می خندد           
                                    و از جنازهٔ ماهی ها           
که زیر پوست بیمار آب           
به ذره های فاسد تبدیل می شوند          
شماره بر می دارد           
                                    برادرم به فلسفه معتاد است           
برادرم شفای باغچه را           
در انهدام باغچه می داند .          
او مست می کند           
          و مشت میزند به در و دیوار           
                               و سعی میکند که بگوید           
بسیار دردمند و خسته و مأیوس است          
او ناامیدیش را هم           
مثل شناسنامه و تقویم و دستمال و فندک و خودکارش           
همراه خود به کوچه و بازار می برد           
              و نا امیدیش           
آن قدر کوچک است که هر شب           
در ازدحام میکده گم می شود .          
و خواهرم که دوست گلها بود           
و حرفهای سادهٔ قلبش را           
وقتی که مادر او را می زد           
به جمع مهربان و ساکت آنها می برد          



فهرست وبلاگ
پیوندهای روزانه
آرشیو
نویسندگان
پیوندها
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
جستجو
آخرین پستها
اَبر برچسبها