تبلیغات
صدای زیبای خدا
صدای زیبای خدا

هر که با ما نیست

چهارشنبه 23 اردیبهشت 1394

 

گفته می شد هر که با ما نیست با مادشمن است
گفتم آری این سخن فرموده اهریمن است
اهل معنا اهل دل با دشمنان هم دوستند
ای شما با خلق دشمن
؟ قلبهاتان از آهن است؟


عاشورا برای که بود؟؟؟!!!!!!

دوشنبه 6 آذر 1391

برای آخرین بار خودش را تو آینه دید که حتما تیپش خوب باشد ،همیشه دوست داشت از همه سر باشد به

همین خاطر به ظاهرش خیلی اهمیت می داد . وقتی وارد خیابان اصلی نزدیک خانه اشان شد ،خیابان

مملوء از جمعیت بود ،همه جور آدمی بودند، کسانی که برای عزاداری آمده بودند و در حال خودشان بودند

و کسانی که برای جلب توجه دیگران خود را بسیار آراسته بودند که او هم جزء همین دسته بود ، ابتدا به

اطرافش نگاه کرد تا دوستانش را پیدا کند تا دسته جمعی دوری در خیابان بزنند .

وقتی وارد هیئت شد حاج صادق که یکی از بانی های هیئت بود صدایش کرد.(ای بابا دوباره این می خواد

مغزه منو بخوره)

- سلام حاج آقا

- به سلام آقا محمد ، خوبی پسرم؟

-( اگه شما بزارین خوبم) خدارو شکر ،خوبم ممنون

- پسرم دیر کردی ،دیگه داشتم فکر می کردم باید دنبال یه موذن دیگه بگردم

- ( زودتر بیام که ازم کار بکشی )ببخشید حاج خانوم حال ندار بود بردمش دکتر

- خدا بد نده حالا خوبن انشاء اله

- ( اون مامان من  اگه به جون من قر بزنه حالش خوبه) بهترن خدارو شکر

-خدارو شکر

چند وقتی بود که برای اینکه دل حاج صادق را بدست بیاره شده بود عابد و زاهد حتی با اینکه اصلا از

هیئت اومدن خوشش نمی اومد شده بود یه پا هیئتی،امروزم که روز عاشورا بود قرار بود اذان ظهر رو

بگه.

کم کم دستجات عزاداری بیرون اومدند و شروع به نوحه خونی و زنجیر زنی کردن بهزادم که تازه

دوستاشو دیده بود اومده بود کنار خیابان ایستاده بود و با دوستاش  مردم را مسخره می کردند و می خندید،

هر کسی که از کنارشون رد می شد نگاه بدی بهشون می انداخت با تاسف سری تکان می داد و می رفت .

خیلی ها در حال خودشون بودن و باچشمانی گریان به دسته جات نگاه می کردند که دیگه نزدیک اذان شد

و همه زنجیر زنان روی زمین نشستند و همه جا از صدای طبل و سنچ و زنجیر خالی شد ، محمد با صدایی

زیبا که آدم رو به آسمون می برد شروع به اذان گفتن کرد.

صدای الله اکبر گفتنش به حدی زیبا بود که خیلی ها بی اختیار اشک میریختند .

دید که همه ساکت شدند و روی زمین نشستند کارشون براش عجیب بود ولی نمی دونست چرا دیگه نمی

تونه بخنده ، یه جوری بود که باعث شده بود خنده از روی لباش محو بشه ، جوانی آمد وسط جمعیت

نشسته و با صدای بلند شروع به اذان گفتن کرد،تک تک کلماتی که از دهان جووان خارج می شد به

جان بهزاد نشست  بهزاد دیگه حال خودشو نمی فهمید دیگه پاهاش رو حس نمی کرد و انگار روح از

بدنش خارج شده  قطرات اشک ، از روی گونه بهزاد پایین میومد و خودش هم نمی دونست چرا ،

چیزی توی ذهنش برای توضیح موقعیتش نداشت ، وقتی اذان تموم شد و هیئت عزاداری شروع به نواختن

کردند.

با سختی خودش را رسوند به خونه،اون کلمات با اون صدا او را  به فکر وادار کرده بود که چی از زندگی

می خوهد ، به مرگش ، به آدمایی که دورش بودند که از کجا آمده و به کجا می رود و خیلی چیزهای دیگه

که الان حتی نمی توانست درست به آن ها فکر کند،چرا تا به حال این سوال ها توی ذهنش نبود انگار از

خوابی عمیق بیدار شده بود .

****آن روز عاشورا بود اما فقط برای عده ای که آن را درک کردند****



جانا به جان رسید ز عشق تو کار ما

جمعه 12 آبان 1391

جانا به جان رسید ز عشق تو کار ما
          دردا که نیستت خبر از روزگار ما

در کار تو ز دست زمانه غمی شدم
      ای چون زمانه بد، نظری کن به کار ما

بر آسمان رسد ز فراق تو هر شبی
               فریاد و نالهای دل زار زار ما

دردا و حسرتا که بجز بار غم نماند
           با ما به یادگاری از آن روزگار ما

بودیم بر کنار ز تیمار روزگار
            تا داشت روزگار ترا در کنار ما

آن شد که غمگسار غم ما تو بوده‌ای
         امروز نیست جز غم تو غمگسار ما

آری به اختیار دل انوری نبود
              دست قضا ببست در اختیار ما



صبوحی

جمعه 12 آبان 1391


      
به پرواز          
شک کرده بودم          
به هنگامی که شانه‌هایم          
                               از وبالِ بال          
                                          خمیده بود،          
و در پاکبازیِ معصومانه‌ی گرگ و میش          
شب‌کورِ گرسنه‌چشمِ حریص          
                                  بال می‌زد.          
           
به پرواز         
شک کرده بودم من.         
          
□         
          
سحرگاهان         
سِحرِ شیری‌رنگیِ نامِ بزرگ         
                                در تجلی بود.         
          
با مریمی که می‌شکفت گفتم: «شوقِ دیدارِ خدایت هست؟»         
بی‌که به پاسخ آوایی برآرد         
خستگی باز زادن را         
                       به خوابی سنگین         
                                            فرو شد         
همچنان         
         که تجلّی ساحرانه‌ی نامِ بزرگ؛         
          
و شک         
بر شانه‌های خمیده‌ام         
جای‌نشینِ سنگینی‌ِ توانمندِ بالی شد         
که دیگر بارَش         
                به پرواز         
احساسِ نیازی         
نبود.         
 


گوهر عشق

جمعه 12 آبان 1391

الهی سوختم بی‌غم الهی                       
 کرامت کن نم اشکی و آهی

چه اشک، اشکی که چون ریزد ز مژگان         
شود دامان ازو رشک گلستان

چه آه آهی که چون از دل زند سر          
بسوزاند دل یاقوت احمر،

دل بی‌عشق بر جان بس گران است         
سر بی‌شور مشتی استخوان است

تو را خلد و مرا باغ و چمن عشق         
تو را حور و مرا گور و کفن عشق

ز عشق از هر چه برتر میتوان شد         
خدا گر نه، پیمبر میتوان شد

اگر یزدان پاک از لات عشق است        
 جهان را قاضی الحاجات عشق است

نداند عقل راه خانهٔ عشق         
که عقل کل بود دیوانهٔ عشق

خراب عشق آباد ی ندارد          
بد و نیک و غم و شادی ندارد

نداند دوست از دشمن گل از خار         
برش یکسان بود تسبیح و زنار

ز لذتهای عٰالم گر کنم یاد         
بجز خون جگر چشمم مبناد

مبادا مرهم داغم جز آتش         
رضی خواهی بعٰالم گر دلی خوش



دلا ای دل

دوشنبه 24 مهر 1391

دلا غافل ز سبحانی چه حاصل          مطیع نفس و شیطانی چه حاصل
بود قدر تو افزون از ملایک             تو قدر خود نمیدانی چه حاصل

                                              

                       *      *      *     *     *     *

چرا دایم بخوابی ای دل ای دل          ز غم در اضطرابی ای دل ای دل
بوره کنجی نشین شکر خدا کن            که شاید کام یابی ای دل ای دل


                       *      *      *     *     *     *
 
بشم واشم که تا یاری گره دل              به بختم گریه و زاری گره دل
بگردی و نجوئی یار دیگر                که از جان و دلت یاری گره دل


                       *      *      *     *     *     *

خدایا خسته و زارم ازین دل             شو و روزان در آزارم ازین دل
مو از دل نالم و دل نالد از مو             زمو بستان که بیزارم ازین دل



نرگس مست تو

سه شنبه 7 شهریور 1391

میکند سلسلهٔ زلف تو
                       دیوانه مرا        
 میکشد نرگس مست تو
 به میخانه مرا
متحیر شده‌ام تا
        غم عشقت ناگاه         
از کجا یافت؟
             در این گوشهٔ ویرانه مرا
هوس در بناگوش تو دارد
دل من        
 قطرهٔ اشگ از آنست
                چو دردانه مرا
دولتی یابم اگر در نظر شمع رخت      
 کشته و سوخته یابند
                    چو پروانه مرا
درد سر میدهد این واعظ و میپندارد        
 کالتفاتست بدان بیهده افسانه مرا
چاره آنست که
               دیوانگیی پیش آرم       
  تا فراموش کند واعظ فرزانه مرا
از می مهر تو تا مست شدم همچو عبید  
نیست دیگر هوس
                                                   ساغر و پیمانه مرا


چشم مستت به خمار کشت ما را

سه شنبه 7 شهریور 1391

ز شراب لعل نوشین من رند بی نوا را
                مددی که چشم مستت به خمار کشت ما را
ز وجود خود ملولم قدحی بیار ساقی
                  برهان مرا زمانی ز خودی خود خدا را
بخدا که خون رز را به دو عالم ار فروشیم
                       بخریم هر دو عالم بدهیم خون بهارا
پسرا ز ره ببردی به نوای نی دل من
                 به سرت که بار دیگر بسرا همین نوا را
من از آن نیم که چون نی اگرم زنی بنالم
                که نوازشی است هر دم زدن تو بینوا را
دل من به یارب آمد ز شکنج بند زلفت
                 مشکن که در دل شب اثری بود دعا را
طرف عذار گلگون ز نقاب زلف مشکین
                           بنمای تا ملامت نکنند مبتلا را
همه شب خیال رویت گذرد به چشم سلمان
                  که خیال دوست داند شب تیره آشنا را


مناجات

سه شنبه 7 شهریور 1391

الهی، الهی،
              خطا کرده‌ایم          
تو بر ما مگیر
                                  آنچه ما کرده‌ایم
گنه کارم و عذر خواهم
                          توئی         
 چه حاجت بپرسش؟
گواهم توئی
به گیتی نداریم غیر از تو کس          
 به لطف تو داریم
                   امید و بس
مرا مایه‌ای بس گران داده‌ای         
                                          به شهر غریبم فرستاده‌ای
که تا دولت هر دو عالم خرم         
 کنم سود و سرمایه باز آورم
کنون می‌روم کیسه پرداخته          
همه سود و سرمایه
                        در باخته
به خود روی خود را
                      سیه کرده‌ام         
 به بد، کار خود را
 تبه کرده‌ام
مگر هم تو بر حال فردای من        
  کنی رحمتی،
                  ورنه،



                                    ای وای من


ترانه‌ی کوچک

سه شنبه 7 شهریور 1391

ــ تو کجایی؟          
  در گستره‌ی بی‌مرزِ این جهان          
                                     تو کجایی؟          
           
ــ من در دورترین جای جهان ایستاده‌ام:         
  کنارِ تو.         
          
□         
          
ــ تو کجایی؟         
  در گستره‌ی ناپاکِ این جهان         
                                    تو کجایی؟         
          
ــ من در پاک‌ترین مُقامِ جهان ایستاده‌ام:         
  بر سبزه‌شورِ این رودِ بزرگ که می‌سُراید         
  برای تو.         
 


پشیمانی

سه شنبه 7 شهریور 1391

دل زود باورم را
به کرشمه‌ای ربودی        
 چو نیاز ما فزون شد
                        تو به ناز خود فزودی
به هم الفتی گرفتیم
    ولی رمیدی از ما        
 من و دل همان که بودیم و
                            تو آن نه ای که بودی
من از آن کشم ندامت
         که تو را نیازمودم        
 تو چرا ز من گریزی
 که وفایم آزمودی
ز درون بود خروشم
                ولی از لب خموشم       
                                                نه حکایتی شنیدی نه شکایتی شنودی
چمن از تو خرم ای اشک روان
                               که جویباری       
خجل از تو چشمه ای چشم رهی
 که زنده رودی


هجرانی

سه شنبه 7 شهریور 1391

که‌ایم و کجاییم          
چه می‌گوییم و در چه کاریم؟          
           
                                              پاسخی کو؟         
          
به انتظارِ پاسخی         
                    عصب می‌کِشیم         
و به لطمه‌ی پژواکی         
کوهوار         
       درهم می‌شکنیم.         
          
 


لطف حق

دوشنبه 6 شهریور 1391

سال هاست وقتی این ابیات شعر پروین اعتصامی رو می خونم یاد این می افتم که ما آدم ها حتی اگه خدا دستمونو بگیره تا ببره بهشت بازم شک می کنیم واقعا ما آدم ها نا سپاسی نمی کنیم در حق خدا ؟



مادر موسی، چو موسی را به نیل
                               در فکند، از گفتهٔ رب جلیل

خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه
                            گفت کای فرزند خرد بی‌گناه

گر فراموشت کند لطف خدای
                   چون رهی زین کشتی بی
ناخدای
گر نیارد ایزد پاکت بیاد   
                             آب خاکت را دهد ناگه بباد
وحی آمد کاین چه فکر باطل است   
                         رهرو ما اینک اندر منزل است
پردهٔ شک را برانداز از میان    
                           تا ببینی سود کردی یا زیان
ما گرفتیم آنچه را انداختی   
                     دست حق را دیدی و نشناختی
در تو، تنها عشق و مهر مادری است  
                  شیوهٔ ما، عدل و بنده پروری است
نیست بازی کار حق، خود را مباز
                          آنچه بردیم از تو، باز آریم باز
سطح آب از گاهوارش خوشتر است
               دایه‌اش سیلاب و موجش مادر است
رودها از خود نه طغیان میکنند 
                           آنچه میگوئیم ما، آن میکنند
ما، بدریا حکم طوفان میدهیم
                    ما، بسیل و موج فرمان می‌دهیم
نسبت نسیان بذات حق مده
                   بار کفر است این، بدوش خود منه
به که برگردی، بما بسپاریش
                      کی تو از ما دوست‌تر میداریش
نقش هستی، نقشی از ایوان ماست
                  خاک و باد و آب، سرگردان ماست
قطره‌ای کز جویباری میرود
                             از پی انجام کاری میرود
ما بسی گم گشته، باز آورده‌ایم
                   ما، بسی بی توشه را پرورده‌ایم
میهمان ماست، هر کس بینواست
                آشنا با ماست، چون بی آشناست
ما بخوانیم، ار چه ما را رد کنند
                      عیب پوشیها کنیم، ار بد کنند
سوزن ما دوخت، هر جا هر چه دوخت
       زاتش ما سوخت، هر شمعی که سوخت
کشتئی زاسیب موجی هولناک 
                    رفت وقتی سوی غرقاب هلاک
تند بادی، کرد سیرش را تباه 
                     روزگار اهل کشتی شد سیاه
طاقتی در لنگر و سکان نماند
                    قوتی در دست کشتیبان نماند
ناخدایان را کیاست اندکی است
                ناخدای کشتی امکان یکی است
بندها را تار و پود، از هم گسیخت
             موج، از هر جا که راهی یافت ریخت
هر چه بود از مال و مردم، آب برد
                  زان گروه رفته، طفلی ماند خرد
طفل مسکین، چون کبوتر پر گرفت
                     بحر را چون دامن مادر گرفت
موجش اول، وهله، چون طومار کرد
                         تند باد اندیشهٔ پیکار کرد
بحر را گفتم دگر طوفان مکن
                  این بنای شوق را، ویران مکن
در میان مستمندان، فرق نیست
               این غریق خرد، بهر غرق نیست
صخره را گفتم، مکن با او ستیز
                 قطره را گفتم، بدان جانب مریز
امر دادم باد را، کان شیرخوار 
                       گیرد از دریا، گذارد در کنار
سنگ را گفتم بزیرش نرم شو
                   برف را گفتم، که آب گرم شو
صبح را گفتم، برویش خنده کن
                   نور را گفتم، دلش را زنده کن
لاله را گفتم، که نزدیکش بروی 
             ژاله را گفتم، که رخسارش بشوی
خار را گفتم، که خلخالش مکن
                  مار را گفتم، که طفلک را مزن
رنج را گفتم، که صبرش اندک است
         اشک را گفتم، مکاهش کودک است
گرگ را گفتم، تن خردش مدر
                     دزد را گفتم، گلوبندش مبر
بخت را گفتم، جهانداریش ده 
             هوش را گفتم، که هشیاریش ده
تیرگیها را نمودم روشنی
                   ترسها را جمله کردم ایمنی
ایمنی دیدند و ناایمن شدند
             دوستی کردم، مرا دشمن شدند
کارها کردند، اما پست و زشت 
                  ساختند آئینه‌ها، اما ز خشت
تا که خود بشناختند از راه، چاه
                      چاهها کندند مردم را براه
روشنیها خواستند، اما ز دود
                   قصرها افراشتند، اما به رود
قصه‌ها گفتند بی‌اصل و اساس
                  دزدها بگماشتند از بهر پاس
جامها لبریز کردند از فساد 
                 رشته‌ها رشتند در دوک عناد
درسها خواندند، اما درس عار
                     اسبها راندند، اما بی‌فسار
دیوها کردند دربان و وکیل
              در چه محضر، محضر حی جلیل
سجده‌ها کردند بر هر سنگ و خاک
                 در چه معبد، معبد یزدان پاک
رهنمون گشتند در تیه ضلال
                   توشه‌ها بردند از وزر و وبال
از تنور خودپسندی، شد بلند
                      شعلهٔ کردارهای ناپسند
وارهاندیم آن غریق بی‌نوا
              تا رهید از مرگ، شد صید هوی
آخر، آن نور تجلی دود شد
                    آن یتیم بی‌گنه، نمرود شد
رزمجوئی کرد با چون من کسی
          خواست یاری، از عقاب و کرکسی
کردمش با مهربانیها بزرگ  
             شد بزرگ و تیره دلتر شد ز گرگ
برق عجب، آتش بسی افروخته
                 وز شراری، خانمان‌ها سوخته
خواست تا لاف خداوندی زند
                     برج و باروی خدا را بشکند
رای بد زد، گشت پست و تیره رای
             سرکشی کرد و فکندیمش ز پای
پشه‌ای را حکم فرمودم که خیز
                 خاکش اندر دیدهٔ خودبین بریز
تا نماند باد عجبش در دماغ
                      تیرگی را نام نگذارد چراغ
ما که دشمن را چنین میپروریم
                دوستان را از نظر، چون میبریم
آنکه با نمرود، این احسان کند 
               ظلم، کی با موسی عمران کند


هدیه

دوشنبه 6 شهریور 1391

من از نهایت شب حرف می زنم        

 من از نهایت تاریکی           

و از نهایت شب حرف می زنم      
   

اگر به خانه من آمدی برای من
             
                           ای مهربان چراغ بیاور           
و یک دریچه که از آن           

        به ازدحام کوچهٔ خوشبخت بنگرم           


چرا گرفته دلت

دوشنبه 6 شهریور 1391

- چرا گرفته دلت، مثل آنکه تنهایی.          
- چقدر هم تنها!          
- خیال می کنم          
دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی.          
- دچار یعنی          
- عاشق.          
- و فکر کن که چه تنهاست          
اگر ماهی کوچک ، دچار آبی دریای بیکران باشد.          
- چه فکر نازک غمناکی !          
- و غم تبسم پوشیده نگاه گیاه است.          
و غم اشاره محوی به رد وحدت اشیاست.          
- خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند          
و دست منبسط نور روی شانه آنهاست.          
- نه ، وصل ممکن نیست ،          
همیشه فاصله ای هست .          


اینجا همیشه تیه

پنجشنبه 2 شهریور 1391

ظهر بود.          

ابتدای خدا بود.          

ریگ زار عفیف          

گوش می کرد،          

حرف های اساطیری آب را می شنید.          

آب مثل نگاهی به ابعاد ادراک.          

لک لک          

مثل یک اتفاق سفید          

بر لب برکه بود.          

حجم مرغوب خود را          

در تماشای تجرید می شست.          

چشم          

وارد فرصت آب می شد.          

طعم پاک اشارات          

روی ذوق نمک زار از یاد می رفت.          

باغ سبز تقرب          

تا کجای کویر          

صورت ناب یک خواب شیرین؟          

ای شبیه          

مکث زیبا          

در حریم علف های قربت !          

در چه سمت تماشا          

هیچ خوشرنگ          

سایه خواهد زد؟          

کی انسان          

مثل آواز ایثار          

در کلام فضا کشف خواهد شد؟          

ای شروع لطیف!          

جای الفاظ مجذوب ، خالی !           



فهرست وبلاگ
پیوندهای روزانه
آرشیو
نویسندگان
پیوندها
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
جستجو
آخرین پستها
اَبر برچسبها